ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਇੱਕ ਖੱਡ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਯੋਨੀ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਖੱਡ ਦੇ ਕੋਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜੌ, ਘੀ ਅਤੇ ਤਿਲ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਵਿ্ণੂ ਜੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਸਤੇ, ਹਵਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਯਜਨਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਗਾਊਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਸ਼ਪਾਵ ਦੇ ਅੱਧੇ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਵਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਗਈ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਤੇਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਲ-ਕੁੰਭ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਉਦੂੰਬਰਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਚਾਰ ਬਹੁਵ੍ਰਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਚਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਪਾਠਕ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਭਗਤ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਸਾਮਵੇਦ ਪਾਠਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸੰਬੰਧੀ ਸਾਮਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਗੁੱਟ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਾਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੇ ਕੰਘਣਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਧਨ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੀਤ ਤੇ ਮੰਗਲਗਾਨ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੂਣੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤੇਰਵੀਂ ਦੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਕੁੱਟੁੰਬ ਸਮੇਤ, ਗਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਿਤਲ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨ ਨਾਲ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਚੰਦਨ ਲਾਉਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗਾਈਆਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਖੁਦ ਬਿਨਾਂ ਲੂਣ ਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਵਿਦਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੈਦਲ ਅੱਠ ਕਦਮ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ; ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਭਲਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਕੁੰਭ, ਗਾਈਆਂ, ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਵਿਛੋਨਾ, ਪੂਰੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ, ਦਿਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਧੂ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਵਰਤਾਵ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਇਹ ਭੀਮ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲਵੇਗੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਲਿਆਣਿਨੀ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਚਲੂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ।" "ਤੂੰ ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਭੀਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਜਾਂ ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਜਾਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਵੀ ਸਾਥਣ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਉਹੀ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਮੰਗਲਮਈ ਦਿਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਹੀ ਕਰਮ ਵਾਸੂਆਂ ਨੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" "ਯਦੂ ਨਾਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਸਕ ਤੇ ਅਸੀਮ ਕਰਮ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਥੇ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਤੇ ਚਤੁਰਾਨਨ ਦੀ ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਲਿਆਣਿਨੀ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਂਡੁਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਨਾਈ ਸੀ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇਗੀ।" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਕਿਸ਼ੋਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਵਰਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਕੀ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਵਪਾਰੀ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਿੱਚ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਕਮਲ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਫ਼ਲਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਸ ਭਰੀ ਪੀਣ-ਪੁਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਮਿਰਗ-ਨੇਤ੍ਰੀ ਨਾਰੀਆਂ, ਜਾਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਮ੍ਬ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ, ਰਸਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ, ਲਾਲਸਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਚੋਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲਾਲਚ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਸ਼ਾਪ ਪਏ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਏ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ ਵਰਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੁਨਿ ਦਾਲਭਯ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਦੱਸਣਗੇ; ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨ ਹੋਣ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਨਾਥ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਗਿਆ, ਮੌਸਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬੰਦੀ ਬਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਥੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਦ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦਾਲਭਯ, ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।