ਇੰਦਰ, ਜੋ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਮਰ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਬਣ ਕੇ ਦਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਿਤੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀ ਨੀਅਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਾਹਰੋਂ ਨੇਕ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਪਈ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਦਾ ਲਾਭ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੱਤੋਂ ਬੱਚੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਰੋਏ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਨੰਜਾ (49) ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, “ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਾ ਰੋਵੋ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਕਿਹੜੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹਨ?” ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮਦਨ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ, “ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ।” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜਦ ਇੱਕ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਈ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਅਜੈਯ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਣ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਨਾ ਰੋਵੋ’ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਮਰੁਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਣ।” ਫਿਰ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੋ; ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰੁਤ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੁਢਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੂਜੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।” ਜਦ ਪ੍ਰਿਥੁ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਬੂਟਿਆਂ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣਾਇਆ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਰਭ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਦੁਇਜਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ; ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਜਲਾਂ ਦਾ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਸੂਆਂ ਦਾ, ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ; ਯਮ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ; ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਵੇਤਾਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਿਤਰਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦਾ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਏਰਾਵਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗਜੇੰਦਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਸੁਪਰਣ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ, ਉਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾਸ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ, ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ, ਬਲਦ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਸੁਧਰਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਰਾਤਿਕੇਤੁ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣਾਇਆ। ਸ਼ੰਖਪਦ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਦਾ, ਕੇਤੁਮੰਤ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਦਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹਿਰਣਯਰੋਮਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬਣਾਇਆ। ਅੱਜ ਵੀ, ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਿਥੁ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕਤ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਾਨਵੰਤਰੀ ਖਤਮ ਹੋਈ ਅਤੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਾਨਵੰਤਰੀ ਆਈ, ਤਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁ ਨੇ ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੁਰਾਣੇ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਮਨੁਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ ਅਤੇ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ।” ਫਿਰ, ਸੁਨੋ, ਹੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਾਮਾ ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਸਵਾਇੰਭੂਵ ਮਾਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਸੱਤ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਮਰੀਚਿ ਆਦਿਕ, ਅਤੇ ਆਗਨੀਧ੍ਰ, ਆਗਨੀਬਾਹੁ, ਸਹ, ਸਵਨ। ਜੋਤਿਸ਼ਮਾਨ, ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ, ਹਵ੍ਯ, ਮেধਾ, ਮেধਾਤਿਥਿ, ਵਸੁ—ਇਹ ਦੱਸ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਹ ਸਵਾਇੰਭੂਵ ਮਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ; ਇਹ ਸਵਾਇੰਭੂਵ ਯੁੱਗ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਯੁੱਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਨਭ, ਨਭੱਸਯ, ਪ੍ਰਸ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਭਾਨਵ, ਜੋ ਸਭ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਦੱਤਾ, ਨਿਸ਼ਚਯਵਨ, ਸਤੰਭ, ਪ੍ਰਾਣ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਔਰਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ—ਇਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਤੁਸ਼ਿਤਾ ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਹਸਤਿੰਦ੍ਰ, ਸੁਕ੍ਰਿਤ, ਮੂਰਤੀ, ਆਪ, ਜੋਤਿਰਯ, ਅਤੇ ਸਮਯ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਇਹ ਦੂਜਾ ਮਾਨਵੰਤਰੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਅਗਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਤਮ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦਾ ਸੁਭ ਮਾਨਵੰਤਰੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਉੱਥੇ ਉੱਤਮ ਨਾਮਕ ਮਨੂ ਨੇ ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਈਸ਼, ਊਰਜ, ਤਰਜ, ਸ਼ੁਚਿ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਮਧੁ, ਮਾਧਵ, ਨਭੱਸਯ ਅਤੇ ਨਭ।