ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਉੱਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਦਰਪੂਰਵਕ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਨਾਰਾਇਣ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਗਿਆਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਧ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਘਿਉ ਦੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਦੁਧ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦਸ ਜਾਂ ਅੱਠ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਇਕ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਾਰ ਹੱਥ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਕ ਘੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਧ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਘੇਰਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਹੱਥ ਦਾ ਅਗਨਿਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਗਨਿਕੁੰਡ ਦਾ ਮੁਖ ਯੋਨੀ ਆਕਾਰ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੌ, ਘਿਉ, ਤੇਲ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਵਨ ਦੁਧ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਅੱਧ ਨਿਸ਼ਪਾਵ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਘਿਉ ਦੀ ਧਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤੀਹ ਘੜੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਡੁੰਬਰਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਾਰ ਬਹੁਵ੍ਰਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਜੁਰਵੇਦੀ, ਚਾਰ ਸਾਮਵੇਦੀ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸਾਮਨ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੌਹੀਂ ਪਾਸੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਨ ਦੀ ਧੋਖਾਧੜੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੀਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੀਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੁਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਦੁਧ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁੰਨਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗਾਈਆਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਖੁਦ ਬਿਨਾ ਨਮਕ ਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅੱਠ ਕਦਮ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ; ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੀਰਘ ਆਯੁ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਘੜੇ, ਗਾਈਆਂ, ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਕ ਪੂਰਾ ਵਿਛੋਣਾ, ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਸੰਪੱਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਦਿਨ ਇੰਝ ਹੀ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਮਸੇਨ! ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਵਰਤ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਕਰ। ਹੇ ਵੀਰ! ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ "ਭੀਮ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ" ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ "ਕਲਿਆਣਿਨੀ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਵਰਤ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਮੌਜੂਦਾ ਵਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਕਰੇਗਾ; ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਮ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵేశਿਆਵਾਂ ਰਹੀਆਂ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਬਣ ਕੇ, ਅਭੀਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਜਾਂ ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਜਾਂ ਪੁਰੁਹੁਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ, ਉਥੇ ਵੀ ਉਹ ਦੀ ਸਹੈਲਣੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਿਆ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਇਸ ਮੰਗਲ ਦਿਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਰਮ ਵਾਸੂਆਂ ਨੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਜੀਭਾਂ ਹੋਣ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਸੀਮ ਵਰਨਨ ਕਰੇਗਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਗਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਤੇ ਚਤੁਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ "ਕਲਿਆਣਿਨੀ" ਨਾਮ ਦਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਸੀ; ਇਹ ਪਾਂਡੂਪੁਤਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਨੰਤ ਪੂਣ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਭੀਮ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋ ਕੇ, ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਿਯਮ ਸੁਣੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਪਾਰੀ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਆਚਰਨ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਰਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਿੜਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ— ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮਹਿਫਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮ੍ਰਿਗਨੈਨੀ, ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।