ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਚਾਰਯ ਜੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਉਚਾਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ‘‘ਇਹ ਬੱਚਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।’’ ਜੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਾਸੂ, ਸਕੰਦਾ, ਵਿ্ণੁ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ‘‘ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰ ਦਿੰਣ, ਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਣ।’’ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਗੌ ਮਾਤਾ ਦਾਨ ਕਰਨੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਮਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਰਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਭੇਟ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ‘‘ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’’ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ, ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਣ। ਇਹ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਜਾਂ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਚੰਨਣ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਿੱਥ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਅਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਿਭਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੀਂ ਤਿੱਥ ਦਾ ਸਨਾਨ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੁੰਨਦਾਇਕ ਅਤੇ ਆਯੁ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਮਹਾਰਾਜ ਉੱਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਸੱਤਵੀਂ ਤਿੱਥ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨਾਨ ਹੈ, ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਧਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਮੋਖਸ਼ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਥੰਤਰਾ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ‘‘ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਅਖੁੱਟ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਘੱਟ ਤਪ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?’’ ‘‘ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਅਣਜਾਣ? ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਘੱਟ ਤਪ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਉਮਾ ਪਤੀ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਕਹੇ। ‘‘ਇਸ ਰਾਥੰਤਰਾ ਕਲਪ ਤੋਂ, ਜਦ ਤੀਵੀਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਆਵੇਗੀ; ਉਸ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਮਨੁਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸੱਤਵੀਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਨੁ ਆਏਗਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਵਾਪਰ ਯੁਗ ਅਠਾਈਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਵਿ্ণੁ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ, ਰੋਹਿਣੀ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ—ਜੋ ਕਂਸ ਆਦਿਕਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੇ।’’ ‘‘ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹੁਣ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੋਵੇਗੀ; ਟਵਸ਼ਟਾ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਗਰੀ ਸੰਸਾਰਪਤੀ ਲਈ ਬਣਾਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਉਦਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਕੁਰੁ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਕੈਟਭ ਨਾਸਕ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਥਾ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।’’ ‘‘ਜਦ ਵਾਰਤਾ ਮੁਕ ਗਈ, ਤਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਧਰਮ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹੀ ਇਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਪਾਲਨਾ ਕਰੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਕਾ ਨਾਮਕ ਭੈੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ-ਦੇਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।’’ ‘‘ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗੰਭੀਰ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਮਹਾਨ, ਅਜਰ, ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਬਲ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਵ੍ਰਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਜਗਤ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਮ ਸਮਝਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।’’ ‘‘ਇਹ ਸਭ ਦੁਸਟਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਸਭ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਠਮੀ, ਚੌਦਸ, ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਾਉ, ਵਿਣੁ ਦਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।’’ ‘‘ਜਦ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਮੀ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਘੀ ਲਾ ਕੇ ਤੇਲ-ਤਿਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ‘ਨਾਰਾਇਣ’ ਨਾਮ ਲਓ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਓ। ‘ਵੈਕੁੰਠ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸੀਨੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹਰੇਕ ਬਾਂਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।’’ ‘‘‘ਦਾਮੋਦਰ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੇਟ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਪੰਚਬਾਣੀ ਮਾਨੋ; ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ, ਘੁੱਟਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਪੂਜੋ। ਘੁੱਟੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ; ਦੇਵੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇ ਸਮਪੱਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਪੋਸ਼ਣ, ਸੰਤੋਖ, ਹਿੰਮਤ, ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ; ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਜਹਿਰੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾਸਕ ਗਰੁੜ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।’’ ‘‘ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ, ਉਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ-ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਬਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਰਾ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਖੀਰ ਖਾਓ, ਤੇ ਸੌ ਕਦਮ ਚਲੋ। ਫਿਰ, ਨਿਆਗਰੋਧ, ਦੰਤਕਾਠ ਜਾਂ ਖਦੀਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਦੰਦਾਂ ਸਾਫ ਕਰੋ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਧਰਮਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਯੁ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।