ਇੱਕ ਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਅਰਧਨਾ ਲਈ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਉਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਓ ਕਰਕੇ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਹੱਥ ਦੀ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਕਮਲ ਤੇ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਇਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਇਸ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸ্নਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਪੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ ਸ্নਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣਾ ਵਿਰਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਉੱਚ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਰਤਨ ਰਾਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਅਸਚਰਜ ਜਾਂ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਰੀਤੀ ਹੈ?" ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਆਚਾਰਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ, ਤਪਸਵੀ, ਇਥੇ ਰੋਗ, ਗਰੀਬੀ, ਕੁਰੂਪਤਾ ਅਤੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਪਤਮੀ-ਸਨਾਪਨ ਨਾਮਕ ਰੀਤਿ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦੁਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬਿਮਾਰਾਂ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹੀ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਅਸਚਰਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਸਮੇਂ, ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਪਚਵੀ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੱਤਹੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਚਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਹਸਰਬਾਹੂ, ਜੋ ਕਿ ਚੰਗਾ, ਹਿਰਣ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਪਵਾਸ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਸੂਕਤਾਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਯੁ ਲਈ ਇਹ ਸਨਾਪਨ ਰੀਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਇਹ ਰੀਤਿ ਦੱਸੇਗਾ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ। "ਤੁਹਾਡਾ ਦੁਖ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਲੰਬੀ ਆਯੁ ਪਾਏਗਾ; ਪਰ ਇਹ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।" ਮੈਂ ਸਪਤਮੀ-ਸਨਾਪਨ ਦੀ ਰੀਤਿ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਲਈ, ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਚੰਨ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ ਸ਼ੁਕਲ ਤिथि 'ਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਨक्षਤਰ ਅਤੇ ਤिथि ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬਿਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੋ-ਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲਾਲ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੱਤ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰ-ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ। ਇੱਥੇ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਜੌ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਕੁੱਲ 800 ਵਾਰੀ ਮੁੜ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਵਿਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ, ਮੁੜ 800 ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ ਹਨ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਰ ਸ਼ੁਭ ਘੜੇ ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪੰਜਵਾਂ ਘੜਾ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਘੜਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਰਤਨਾਂ, ਸਭ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ ਧਰਤੀ—ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਚੀਟੀ-ਟਿਲ, ਸੰਗਮ, ਝੀਲ ਅਤੇ ਗੋ-ਸ਼ਾਲਾ ਤੋਂ—ਸਭ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਰਤਨ-ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਸ਼ੁਭ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਫੁੱਲਾਂ, ਕਪੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਓ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਇਹ ਬੱਚਾ ਲੰਬੀ ਆਯੁ ਪਾਵੇ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤ ਜੀਵਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ; ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇੰਦ੍ਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" "ਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਨੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਉਹ ਗ੍ਰਹ ਦਿਵਤਾ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਉਹ ਬੱਚੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾ ਦੇਣ।" ਫਿਰ, ਸਫੈਦ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੱਤ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਅਚਾਰਯ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਕਪੜੇ, ਸੋਨਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਅਤੇ ਘੀ, ਖੀਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਦਾਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ, ਦੁਖ, ਅਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ, ਆਯੁ, ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।