ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਕਸਟ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ, ਚਿੱਟਾ ਚੰਦਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਦ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ, ਉਸ਼ੀਰਾ ਅਤੇ ਗੁੱਗਲ—all ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਤੀਰਥ, ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਆ ਕੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਜਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਅੱਗੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਜਵਾਲਾਂ ਅਤਿ ਪ੍ਰਚੰਡ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹਨ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈਅਗਨੀ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਖੜਗਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਮਕਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ ਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਫਾਂਸ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਵਾਯੂ ਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕੁਰਮਚੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਖੜਗ, ਭਾਲਾ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਧਨ ਦਿਵਣ। ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਾਇਤ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਪ ਸਾੜਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਆਮੰਤ੍ਰਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਿਆਂ। ਫਿਰ, ਇਹੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਕਮਲ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਲਿਖੇ ਜਾਂਦੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਮੁਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਜਮਾਨ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਪੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੰਝ ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਸਜਣਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਵਲੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਸਦਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਸੂਰਜਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਰਤਨ ਰਾਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਮਤਾ ਜਾਂ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਣੀਆਂ ਹੋਣ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਰੋਗ, ਗਰੀਬੀ, ਕੁਰੂਪਤਾ ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਮੌਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ "ਸਪਤਮੀ-ਸਨਾਨ" ਨਾਮਕ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦੁਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਸੂਰ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੇ ਪਚੀਸਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਹੈਹਯ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਸੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਤ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਦਵੀਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੂ ਪੈਦਾ ਹੋਏਗਾ—ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮ੍ਰਿਗ ਵਰਗੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਏਗਾ—ਤਦ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਉਪਵਾਸ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਸੂਕਤਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਰੇਖਾ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਵਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਇਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸੇਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਪਵਾਦ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਦੁੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, "ਸਪਤਮੀ-ਸਨਾਨ" ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਲਈ, ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਚੰਨਣ ਦੀ ਸੱਤਵੀ ਤਿੱਥ ਨੂੰ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਤਿੱਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬਿਮਾਰਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪ ਕੇ, ਇੱਕ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਵੇ। ਲਾਲ ਚੌਲ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਯਥਾ ਵਿਧੀ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੱਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਨਾ। ਇੱਥੇ ਅਰਕ ਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਜੌ ਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਕੁੱਲ ਅੱਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਹੋਮ ਕਰਨਾ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਸੌ ਆਹੁਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਧਾਰ ਕੇ, ਚੌਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਮੰਗਲਮਈ ਮਟਕੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ, ਪੰਜਵਾਂ ਮਟਕਾ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਦਾਗਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸੱਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਪਾਪ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਤਾ ਆਉਂਦੀ।