ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਕਾਲੀ ਅਦਾਏਂ, ਚਿਹਰੇ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਯਾਲੂ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾਮਈ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼੍ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੰਗੀਨ ਪੌਡਰ ਨਾਲ ਕਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਪੌਡਰ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਿਪ, ਚਕਰ, ਕੰਗਣ, ਸੁਵਾਸਤਿਕ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਚਾਮਰ ਆਦਿ ਨਜ਼ਦੀਕ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ, ਹਰ ਪੱਖਵਾਡੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਰ ਘੜੇ ਘੀ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਚਮਚ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਵੀ, ਚਮਚ 'ਤੇ ਚਾਰ ਘੜੇ ਆਟੇ ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਘੜੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਤਾਲ ਦੀ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਾਣੀ, ਸੰਤਾਲ ਦੀ ਲੀਪ, ਕੇਸਰ ਦੀ ਪਾਣੀ, ਦਹੀਂ (ਜੋ ਜਮਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ), ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਸਿੰਗ ਦੀ ਪਾਣੀ ਭੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਟੇ ਦੀ ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ਟਾ ਪੌਡਰ ਵਾਲੀ ਪਾਣੀ, ਉਸ਼ੀਰਾ ਘਾਹ ਦੀ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਜੌ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀ ਪਾਣੀ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਪਾਣੀ ਚੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਪੱਖਵਾਡੇ, ਪਾਣੀ ਚੱਖਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਫੁੱਲ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਗੌਰੀ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ, ਲਲਿਤਾ ਭਵਾਨੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਗ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ।" ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਲੂਣ, ਗੁੜ ਦਾ ਘੜਾ, ਸਾਰਜਿਕਾ, ਸੰਤਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਮਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੂਰਤੀ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਰੂਈ ਦੀ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਤਕੀਆ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਕਹੋ: "ਗੌਰੀ ਜੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ।" ਇਹ ਤੀਜਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਉਪਵਾਸ ਆਰਦ੍ਰਾਨੰਦਕਾਰੀ ਹੈ; ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਨੰਦ, ਧਨ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ, ਕੁਆਰੀ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਪੱਖਵਾਡੇ, ਮੰਤਰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਵਾਪਸੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਤਕਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਲਾ, ਚਾਹੇ ਵਿਆਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ, ਜੇ ਤੀਜਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਜਾ ਉਪਵਾਸ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅਖੰਡ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦਾਨ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੰਡ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਖੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਉਪਵਾਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਆਟੇ ਦੇ ਪੂਰੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੰਡ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਜੀ ਉਪਵਾਸਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਮਾਧਵ!" ਉਤਰ ਆਇਆ: "ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ! ਸਰਸਵਤੀ ਵਰਤ ਸੁਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਰਸਵਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਕੋਈ ਭਗਤ ਮਨੁੱਖ, ਇਸ ਉਤਮ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਖਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਗਾਯਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲੀਪ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਉ। ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ, ਕਲਾ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਹੂਣ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ।" "ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮেধਾ, ਧਰਾ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਗੌਰੀ, ਤੁਸ਼ਟੀ, ਪ੍ਰਭਾ ਅਤੇ ਮਤੀ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਅਠ ਰੂਪ ਹਨ; ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਯਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵੀਨਾ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਫੈਦ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪੱਖਵਾਡੇ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵਾਸੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਵਲ, ਘੀ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ ਕਹੋ: "ਗਾਯਤਰੀ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਤੇਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ। ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਫੈਦ ਚਾਵਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਛਤਰੀ, ਸਫੈਦ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਘੰਟੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਸੰਤਾਲ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਮੁੜ ਤੋਂ ਚੋਟੀ (ਪਿੰਨੈਕਲ) ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ, ਲੋਭ ਰਹਿਤ, ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲੀਪ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਉਪਵਾਸ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਸ਼ਿਵ-ਪਾਰਵਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਗੌਰੀ ਅਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਨੰਦ, ਆਰੋਗਿਆ, ਵਿਦਿਆ, ਭਾਗ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।