ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਬਿਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਲੈ।” ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਕੁਮੁਦਾ, ਵਿਮਲਾ, ਅਨੰਤਾ, ਭਵਾਨੀ, ਸੁਧਾ, ਸ਼ਿਵਾ, ਲਲਿਤਾ, ਕਮਲਾ, ਗੌਰੀ, ਸਤੀ, ਰੰਭਾ, ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਭਸਿਆ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਿਛੋਣਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਚੋਵੀ ਕਪਲ, ਦਸ ਕਪਲ, ਦੋ ਕਪਲ, ਅਠ ਜਾਂ ਛੇ ਕਪਲ, ਅਤੇ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਹੋਰ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਤਹਿਨ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਵ੍ਰਤ ਵਜੋਂ ਮਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ! ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਾਗ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਤਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਵੇ, ਨਵਜਾਤ ਹੋਵੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਕੁਆਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਰਤਿਆਈ ਨਾਲ ਇਹ ਰੀਤ ਕਰੇ। ਜੋ ਭਗਤ ਇਹ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਫੁੱਲ-ਮੰਤਰ ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਔਰਤ, ਚਾਹੇ ਕੁਆਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ, ਜੋ ਇਹ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗੌਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਜਾ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਭਾਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਵਧਦੀ ਪੱਖੀ ਦੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਗਊ ਦੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ, ਫਿਰ ਖੱਬੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਟਖਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪਿੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਟਾਂ, ਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਜੰਘਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਮਦਾਲਸਾ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਅਮਲਾ ਨੂੰ ਪੇਟ, ਮਦਨਵਾਸਿਨੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਮੁਦਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਅਤੇ ਹਥ, ਕਮਲਾ ਨੂੰ ਮੁਸਕਾਨੀ ਚਿਹਰਾ, ਰੁਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮੱਥਾ, ਸ਼ੰਕਰਾ ਨੂੰ ਵਾਲ। ਵਿਸ਼ਵਵਾਸਿਨੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦਾ ਤਾਜ, ਕਾਂਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਮਦਨਾ ਨੂੰ ਮੱਥਾ, ਮੋਹਨਾ ਨੂੰ ਭੌਂ। ਚੰਦਰਾਰਧਧਾਰਿਨੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ, ਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਮੂੰਹ, ਉਤਕੰਠਿਨੀ ਨੂੰ ਗਲਾ, ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀਆਂ। ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ, ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਮਨਮਥਾਧਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਦਿਲ, ਪਾਟਲਾ ਨੂੰ ਪੇਟ। ਸੁਰਤਾਵਾਸਿਨੀ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਚੰਪਕਪ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਜੰਘਾਂ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਗੁੱਟਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ, ਗਾਏਤਰੀ ਨੂੰ ਟਖਿਆਂ। ਧਰਾਧਰਾ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਾ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਅਤੇ ਭਵਾਨੀ, ਕਾਮਿਨੀ, ਕਾਮਦੇਵੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਆਨੰਦ, ਸੁਨੰਦਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦੇ ਕੇ, ਇਰਖਾ-ਰਹਿਤ ਹੋਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਘੜੀ, ਦੋ ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕੁਮੁਦਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਨਮਕ, ਫਾਗੁਣ ਵਿੱਚ ਗੁੜ, ਚੈਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਤੇ ਤਿਲ, ਮਾਧਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ, ਜੇਠ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ, ਆਢ ਵਿੱਚ ਜੀਰਾ, ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਵਿੱਚ ਘੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਧਨੀਆ, ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ। ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਭੋਜਨ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਘੜੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਲੱਡੂ, ਸਮਯਵਾ, ਪੂਰੀਕਾ, ਘਰੀ, ਅਪੂਪ, ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਕੈਕਾਂ, ਮੰਡਕਾ, ਦੁੱਧ, ਪਕਾਈਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਤਲੀ ਹੋਈਆਂ ਕੈਕਾਂ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਕੈਕਾਂ, ਮਾਘ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ, ਘੜੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੁਮੁਦਾ, ਮਾਧਵੀ, ਗੌਰੀ, ਰੰਭਾ, ਭਦਰਾ, ਜਯਾ, ਸ਼ਿਵਾ, ਉਮਾ, ਰਤੀ, ਸਤੀ, ਮੰਗਲਾ, ਅਤੇ ਰਤਿਲਾਲਸਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਲੈ ਕੇ, “ਸਭ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ” ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪੰਜਗਵਿਆ ਲੈਣਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦਾ ਭੋਜਨ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਘੜੀ 'ਤੇ ਚੀਨੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ ਸੁਨਹਿਰੀ ਗੌਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿਤੀ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਘੜੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸਫੈਦ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਸਫੈਦ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, “ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ” ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਰਸਕਲਿਆਣਿਨੀ ਵ੍ਰਤ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਦ ਨੂੰ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੇਕਰ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਔਰਤ, ਕੁਆਰੀ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ, ਜੋ ਇਹ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ, ਭਾਗ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਨਾਲ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲੀ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਪਿਆਰ ਵਾਸਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਤਾ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਹਰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ, ਭਾਗ, ਸਿਹਤ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।