ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਚਾਰਕ ਰੀਤਿ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰੀਤਿ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੁਭਾਗੀ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕੁਮੁਦਾ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਲਲਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਨਾਲ, ਸਤਕਾਰੀ ਸਤੀਆਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਅਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚੂਰਨ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਧੂਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਬੜੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਨਭਸਯਾ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਬੰਧੁਜੀਵ ਫੁੱਲ, ਸ਼ਤਪੱਤਰਕਾ ਵਿੱਚ ਕਮਲ; ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਕੁਲੀਆਂ; ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੀਲੀਆਂ ਕੁਰੰਟਕਾ; ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਕੁੰਦ ਅਤੇ ਕੇਸਰ; ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਉਮਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ। ਚੈਤਰ ਵਿੱਚ ਚੰਬਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ; ਵਿਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਟਲਾ; ਜੈਸ਼ਠ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਅਤੇ ਮੰਦਾਰਾ; ਆਸ਼ਾਢ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਕਮਲ; ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਵਿੱਚ ਕਦੰਬ ਅਤੇ ਮਾਲਤੀ—ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੰਚਗਵਯ—ਗਾਂ ਦਾ ਪਿਸਾਬ, ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ, ਅਰਕ ਫੁੱਲ, ਜੌ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦਾ ਪਾਣੀ—ਇਹ ਸਭ ਪੂਜਾ ਰੀਤਿ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਦਰਪਦ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਚਗਵਯ ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਭਾਵਪੂਰਨ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲੇਪਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਉਸੁੰਭ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਪਾਵ, ਅਜਾਜੀ, ਨਮਕ, ਗੰਨੇ, ਅਤੇ ਗੁੜ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅੰਤਹਿਨ ਦੁਖਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਵੋ। ਕੁਮੁਦਾ, ਵਿਮਲਾ, ਅਨੰਤਾ, ਭਵਾਨੀ, ਸੁਧਾ, ਸ਼ਿਵਾ, ਲਲਿਤਾ, ਕਮਲਾ, ਗੌਰੀ, ਸਤੀ, ਰੰਭਾ, ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਨਭਸਯਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਛੋਣਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੋਵੀ (24), ਦਸ (10), ਦੋ (2), ਅੱਠ ਜਾਂ ਛੇ ਜੋੜੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਦੀ ਇਹ ਰੀਤਿ ਅੰਤਹਿਨ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਦੇਵੀ, ਤਕਦੀਰ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਚਾਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ, ਨਵਜਾਤ ਹੈ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਕੁੰਵਾਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੀਤਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰੇ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਦੀ ਰੀਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਹਿਨ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਕਰੋੜ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧਨ-ਹੀਣ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਫੁੱਲ-ਮੰਤਰ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਤਰੀ, ਚਾਹੇ ਕੁੰਵਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ, ਜੋ ਇਹ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਜੀ ਰੀਤਿ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਪੁਰਾਤਨ ਰੀਤੀਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸਵੇਰੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ, ਗਟਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਘੁਟਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਨਾਂ ਦੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਤੀ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਦਾਲਸਾ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਅਮਲਾ ਨੂੰ ਪੇਟ, ਮਦਨਵਾਸਿਨੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ, ਕੁਮੁਦਾ ਨੂੰ ਖੋਹਾਂ; ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਅਤੇ ਹੱਥ, ਕਮਲਾ ਨੂੰ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਰੁਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮੱਥਾ, ਸ਼ੰਕਰਾ ਨੂੰ ਵਾਲ; ਵਿਸ਼ਵਵਾਸਿਨੀ ਨੂੰ ਮੋੜ, ਕਾਂਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਮਦਨਾ ਨੂੰ ਮੱਥਾ, ਮੋਹਨਾ ਨੂੰ ਭੰਵਾਂ; ਚੰਦਰਾਰਧਧਾਰਿਨੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ, ਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਮੂੰਹ, ਉਤਕੰਠਿਨੀ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ, ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ; ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ, ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਮਨਮਥਾਧਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਦਿਲ, ਪਾਟਲਾ ਨੂੰ ਪੇਟ; ਸੁਰਤਵਾਸਿਨੀ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਚੰਪਕਪ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਰਾਨਾਂ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਘੁਟਣ ਅਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ, ਗਾਯਤਰੀ ਨੂੰ ਗਟਿਆਂ; ਧਰਾਧਰਾ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਾ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਭਵਾਨੀ, ਕਾਮਿਨੀ, ਕਾਮਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਆਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ, ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ, ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ, ਦੋ ਸਫੇਦ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੁਮੁਦਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਲੂਣ-ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਲੂਣ, ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਗੁੜ, ਚੈਤਰ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਅਤੇ ਤਿਲ, ਮਾਧਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ; ਜੈਸ਼ਠ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਪੀਣ, ਆਸ਼ਾਢ ਵਿੱਚ ਜੀਰਾ, ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਭਾਦਰਪਦ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ; ਆਸ਼ਵਿਨ ਵਿੱਚ ਘੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਨੀਆ, ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕਰ—ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਰਤ ਦੌਰਾਨ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਦੋਵੇਂ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ, ਪੂਰੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਭਾਗ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਫੇਦ ਰੰਗ ਦੇ ਲੱਡੂ, ਸਮਯਵਾ, ਪੂਰੀਕਾ, ਘਰੀ, ਅਪੂਪ, ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਕੈਕਾਂ, ਅਤੇ ਮੰਡਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜਾ, ਵਰਤ, ਅਤੇ ਉਪਚਾਰਕ ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤਿ, ਨਿਸ਼ਠਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਤਹਿਨ ਫਲ, ਪਾਪ-ਨਾਸ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।