ਵਸਿਸ਼ਠ ਜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਅੱਖ, ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਧਾਰੀ, ਜਨਮ ਲਏ। ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਕ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ, ਵੈਖਾਨਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਗ ਪਏ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਉਤਪਾਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਸੇਬੇ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਪੀ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਦਿ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦੈਨ ਲਈ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੁਨਿਵਰ! ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ।” ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪੱਚੀ ਕਰੋੜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਪੰਥ ਤੇ ਦੇਵ ਯਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦੇਵ ਯਾਨ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ‘ਤੈਥਾਂ ਹੋਵੇ’ ਆਖ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਦਾ ਅਗਸਤਿਆ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿਉਣ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ! ਅਗਸਤਿਆ ਨੂੰ ਅਰਘ ਕਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ।” ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਸਵੇਰੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਵਣ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਤਿਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈਣ। ਫਿਰ, ਇਕ ਨਿਰਮਲ ਘੜਾ, ਜੋ ਹਾਰਾਂ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਘੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਫਲ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹੋਵੇ, ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੁਤਲਾ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪੀਤਲ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਕੇ, ਇਸਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਤ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਮੋਟੇ ਪੇਟ ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਬੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਪੂਰਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦਾਨ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਜਾਂ ਦੱਸ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਤਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: “ਕਾਸ਼ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਘੜਾ-ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਵਾਧ ਤੇ ਘਟਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬੱਦਲ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲੰਕਾ ਵਾਸੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿਆ ਨੂੰ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਫਿਰ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਘ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਰੀਤ ਹਰ ਸਾਲ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਆਦਮੀ ਕਦੇ ਪਤਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਇਹ ਕਰਮ ਫਲਦਾਈ ਹੈ।” ਹੋਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਅਰਘ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸਿਹਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭੁਵਰ ਲੋਕ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸੱਤ ਅਰਘ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਉਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ, ਸਿਹਤ, ਅਖੂਟ ਪੁੰਨ ਤੇ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?” ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।” ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮਿਕ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਵੀ, ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। “ਹੇ ਦੇਵੀ! ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਹੈ ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” ਨਭੱਸ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਪੰਥ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ, ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਤੀਜ ਨੂੰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਵਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੀ ਰਾਈ ਵਰਤ ਕੇ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਗਾਏ ਦੀ ਪਿੱਟ, ਗੋਮੂਤਰ, ਗਰਮ ਗੋਬਰ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਲਕ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਦਾ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਤੇ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲਲਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਹਰ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ ਨੂੰ, ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ, ਅਤੇ ਸੈਲਵਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵਿਧਵਾ ਨੇ ਗੇਰੂ ਰੰਗੇ ਕੱਪੜੇ, ਅਤੇ ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੰਜਗਵਯ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਸਿਰਫ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ, ਅਨਾਜ, ਜੀਰਾ, ਤਿਲ, ਨਮਕ, ਗੁੜ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪੱਖ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਮੱਥੇ ਤੱਕ ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਟਖਣਿਆਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ, ਗੁੱਟਿਆਂ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ। ਜੰਘਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀਣੀ ਨੂੰ, ਕਮਰ ਤੇ ਵਾਮਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਪੇਟ ਤੇ ਪਦਮੋਦਰਾ ਨੂੰ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਮਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ। ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੌਭਾਗਯਦਾਇਨੀ ਨੂੰ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਦਰਪਣ ਵਾਸਿਨੀ ਨੂੰ, ਮੁਸਕਾਨ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ। ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ, ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਉਤਪਲਾ ਨੂੰ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ, ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ। ਫਿਰ, ਗੌਰੀ, ਧਿਸ਼ਣਿਆ, ਕਾਂਤੀ, ਸ਼੍ਰੀ, ਰੰਭਾ, ਲਲਿਤਾ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਹਮਣੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਤੇ ਕੇਂਦਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਗੌਰੀ, ਫਿਰ ਅਪਰਣਾ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭਵਾਨੀ, ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸੌਮਿਆ, ਜੋ ਮਦਨ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਪਾਟਲਾ, ਜੋ ਤੀਖਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਮਾ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ, ਸੁਖ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਪਰਮ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।