ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਘੜੇ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੇ। ਜਦੋਂ ਅਗਸਤਯ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਦ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ-ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਅਤੇ, ਹੇ ਮুনি, ਇੱਕ ਹੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਘੜੇ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬਣਿਆ। ਅਗਸਤਯ, ਜੋ ਤੀਬਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮুনি ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪਰ, ਹੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਭਰਾ ਬਣਿਆ? ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਅਤੇ ਅਗਸਤਯ ਦਾ ਘੜੇ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਇਸ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਅਨੰਗ ਨੂੰ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਪਰ ਹਰੀ, ਨਾ ਤਾਂ ਗੀਤ, ਸੰਗੀਤ, ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਭੋਗ ਵਲ ਡੋਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਅਨੰਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਵਿਗੜਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਵਿੱਚ ਬਿਹੋਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤਦ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੰਗ੍ਹਾ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਗਭਰਾਏ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਚਾਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ।" ਉਹ ਮੰਨ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾ।" ਜਦ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆ-ਵ੍ਰਿੱਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਰਣ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਇੱਕ ਜਲ-ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਮਹਾਨ ਮুনি ਜਨਮੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਨਿਮਿ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਏ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿਛੋੜੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਤਾ ਕਿ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਨਿਮਿ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਲਕ ਝਪਕਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਰਾਮ-ਅਵਸਥਾ ਬਣੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਗਸਤਯ, ਚਿੱਟਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਅੱਖ, ਯਜ੍ਯੂਪਵੀਤ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲੁ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਖਾਨਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਤਾਰਕ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ, ਪੀ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਦਿ, ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਆਏ, "ਹੇ ਮুনি, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਮੰਗ।" ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੱਚੀ ਕਰੋੜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਵਰਸ਼ੀ ਚੱਕਰਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਗਸਤਯ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਵੇ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਗਸਤਯ ਨੂੰ ਅਰਘ ਕਿਵੇਂ ਦਿਓਂ? ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਢੁਕਵੀਂ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ। ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਤਿਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸੁੰਘੜ ਘੜਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕਪੜਾ, ਗਹਣੇ, ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ, ਘੀ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਫਲ, ਤੇ ਇੱਕ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਵਾਸਨ ਭਰਕੇ ਰੱਖੇ। ਘੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਅਕਾਰ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੌੜੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਮੁਖੀ ਮੂਰਤੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ, ਪੀਤਲ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਓ। ਯੋਗ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਪਿੱਛੇ ਬੱਚਾ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੁਖ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਘੰਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਜਾਂ ਦਸ ਦਿਨ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੱਤਵੇਂ ਸੂਰਜ-ਉਦਯ ਤੱਕ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਸ਼ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਘੜੇ-ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਾਟ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਬੱਦਲ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲੰਕਾ ਵਾਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸਨੇ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮুনি ਪਤਨੀ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਅਰਘ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਰਸਮ ਹਰ ਸਾਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਰਮ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਅਰਘ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਨਾਲ; ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭੁਵਰ ਲੋਕ; ਅਤੇ ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ।