ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸਿਤਾਂਗੀ (ਨੱਕ), ਉਗਰਾ (ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ), ਅਤੇ ਲਲਿਤਾ (ਭਮਭੇ) ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਵ, ਜੋ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਵਾਸਵੀ (ਵਾਲ), ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠਨਾਥਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭੀਮ ਉਗ੍ਰ ਸਮਰੂਪਣੀ (ਸਿਰ) ਅਤੇ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਹਮਣੇ 'ਸੌਭਾਗਿਆਸ਼ਟਕ' ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੁੰਨਿਆ ਚਾਵਲ, ਕੇਸਰ, ਦੂਧ ਅਤੇ ਜੀਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਸਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਮਕ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਧਨੀਆ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ 'ਸੌਭਾਗਿਆ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ 'ਸੌਭਾਗਿਆਸ਼ਟਕ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ 'ਸ਼੍ਰਿੰਗੋਦਕ' ਅਤੇ 'ਪ੍ਰਥਵੀ ਕਮਲ' ਪੀਣ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੌਭਾਗਿਆਸ਼ਟਕ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੋੜੇ ਪੈਰ ਲਲਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ, ਹਰ ਤੀਜੀ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਾਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵਰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤ ਸੁਣੋ: ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ 'ਸ਼੍ਰਿੰਗੋਦਕ', ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਗੋ-ਮੈਥਨ, ਜੇਠ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ। ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਵਿੱਚ ਦੂਧ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਘਿਉ-ਦਹੀਂ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਉ-ਮੂਤਰ, ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਘਿਉ, ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਅਤੇ ਪੰਚਗਵਿਆ, ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤਾ, ਵਿਜਯਾ, ਭਦਰਾ, ਭਵਾਨੀ, ਕੁਮੁਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇ ਨਾਮ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਸੁਦੇਵੀ, ਗੌਰੀ, ਮੰਗਲਾ, ਕਮਲਾ, ਸਤੀ, ਉਮਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਦਾਨ ਸਮੇਂ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਿਕਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਕਮਲ, ਕਦੰਬ, ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਮਾਲਤੀ, ਕੁਬਜਕਾ, ਕਰਵੀਰ, ਬਾਣਾ, ਤਾਜਾ ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਸਿੰਧੁਵਾਰ—ਇਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਸਵੰਤ, ਕਸੁੰਭਾ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਰਵੀਰ ਸਦਾ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਵਰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ, ਭਗਤ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਸੰਜੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ' ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਲੰਗ 'ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ' ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਇੱਕ ਬਲਦ ਅਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੋੜੇ ਵੀ, ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਸਤ੍ਰ, ਅਨਾਜ, ਗਹਣੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਦਿਲੋਂ, ਨਿਰਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ 'ਸੌਭਾਗਿਆ ਪਲੰਗ' ਵਰਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਮਹਿਮਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਗ, ਸਿਹਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਨੇ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟਾਂ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ 'ਸੌਭਾਗਿਆ ਪਲੰਗ' ਵਰਤ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜਾਂ ਸੱਤ-ਅੱਠ ਸਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਤ, ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ, ਜੋ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕੇਵਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਕੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਮਦਨ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ, ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਫਲ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ! ਫਿਰ, ਭੂਰਲੋਕ, ਭੁਵਰਲੋਕ, ਸਵਰਲੋਕ, ਮਹਰਲੋਕ, ਜਨਲੋਕ, ਤਪੋਲੋਕ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਲੋਕ—ਇਹ ਸੱਤ ਦੇਵ ਲੋਕ ਹਨ। ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਭਾਗ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਵਾਇੂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸੁਰ ਜਲਾਏ ਗਏ, ਪਰ ਤਾਰਕ, ਕਮਲਾਖਸ਼, ਕਾਲਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ, ਪਰਾਵਸੁ ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਛੁਪ ਗਏ, ਪਰ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਵਾਇੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇਤ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ, ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੀੜਦੇ। ਪੰਜ ਅਤੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਵਾਇੂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਹੁਣ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵੋ!" "ਇਹ ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ।" ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸ਼ਕ੍ਰ (ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ) ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਧਰਮ ਹੈ—ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ।" "ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਜੀਵ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਪੁਰੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: "ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਮਿਲੀ ਭਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ, ਇਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ, ਵਾਇੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਅਗਨੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਲਈ ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੀਤ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੱਕ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।