ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਨਾਲ, ਵਿਆਹ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਸਰਵਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਚਰੀ ਸਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਗੋ-ਉਤਪਾਦਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸ਼ੋਭਿਤ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਗੌਰੀ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, "ਸ਼ਿਵਾ" ਅਤੇ "ਜਯ" ਆਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਗਿਟਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਤ੍ਰਿਗੁਣ" ਰੂਦ੍ਰ ਲਈ, "ਭਵਾਨੀ" ਜੋੜੇ ਪਿੰਡਿਆਂ ਲਈ, "ਸ਼ਿਵਾ" ਰੁਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰੀ ਲਈ, "ਵਿਜਯਾ" ਗੁੱਡਿਆਂ ਲਈ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, "ਹਰੀਕੇਸ਼ਾ" ਤੇ "ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ" ਕਹਿ ਕੇ ਜੰਘਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ "ਈਸ਼ਾ" ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਮਰ, "ਸ਼ੰਕਰ" ਦੀ ਕਟਿ, "ਕੋਟਵੀ" ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਮੰਗਲਾ" ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੇਟ ਦੀ ਪੂਜਾ, "ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਰੂਦ੍ਰ" ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, "ਈਸ਼ਾਨੀ" ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਛਾਤੀਆਂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਵੇਦ-ਸਰੂਪ ਸ਼ਿਵ" ਨੂੰ, "ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ" ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਈ, "ਤ੍ਰਿਪੁਰ-ਸੰਹਾਰੀ" ਸਰਵਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, "ਅਨੰਤਾ" ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਹਰਾ" ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ, "ਕਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿਆਰੇ" ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨੂੰ, "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਅਤੇ "ਸ੍ਵਧਾ" ਨੂੰ ਮੂੰਹ, "ਈਸ਼ਵਰ" ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਅਸ਼ੋਕਮਧੁਵਾਸਿਨੀ" ਨੂੰ ਹੋਠਾਂ, "ਸਥਾਣੁ" ਅਤੇ "ਹਰਾ" ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ, "ਚੰਨਣ ਮੁਖੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ" ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ, "ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਾ-ਹਰਾ" ਨੂੰ, "ਅਸੀਤਾਂਗੀ" ਨੂੰ ਨੱਕ, "ਉਗ੍ਰਾ" ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, "ਲਲਿਤਾ" ਨੂੰ ਭੰਵਿਆਂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਸ਼ਰਵ" ਨਗਰ ਸੰਹਾਰੀ ਨੂੰ, "ਵਾਸਵੀ" ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ, "ਸ਼੍ਰੀਕੰਠਨਾਥਾ" ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਾਲਾਂ, "ਭੀਮਉਗ੍ਰਸਮਰੂਪਿਨੀ" ਨੂੰ ਸਿਰ, "ਸਰਵਵਿਆਪਕ" ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ "ਸੌਭਾਗਿਆਸ਼ਟਕ" ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ, ਕੇਸਰ, ਦੁੱਧ, ਤੇ ਜੀਰਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੂਣ, ਤੇ ਅੱਠ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਧਣੀਆ ਪਾ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ "ਸੌਭਾਗਿਆ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ ਅੱਗੇ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ "ਸ਼੍ਰਿੰਗੋਦਕ" ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕਮਲ ਪੀਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੰਪਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਗਹਣੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਸੌਭਾਗਿਆਸ਼ਟਕ" ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੋੜੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੇ ਸਾਲ, ਹਰ ਤੀਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਭੇਟ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯਮ ਸੁਣੋ: ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ "ਸ਼੍ਰਿੰਗੋਦਕ", ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਗੋਬਰ, ਜੇਠ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਫੁੱਲ ਤੇ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਭਾਦੋ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਤੇ ਦਹੀਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਮੱਘਰ ਵਿੱਚ ਗੋਮੂਤ੍ਰ, ਪੋਹ ਵਿੱਚ ਘਿਉ, ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਤੇ ਪੰਚਗਵਿਆ, ਫੱਗਣ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤਾ, ਵਿਜਯਾ, ਭਦਰਾ, ਭਵਾਨੀ, ਕੁਮੁਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵੀ, ਗੌਰੀ, ਮੰਗਲਾ, ਕਮਲਾ, ਸਤੀ, ਅਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ, ਭੇਟ ਸਮੇਂ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਲਿਕਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਕਮਲ, ਕਦੰਬ, ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਮਾਲਤੀ, ਕੁਬਜਕਾ, ਕਰਵੀਰ, ਬਾਣਾ, ਤਾਜਾ ਕੇਸਰ, ਅਤੇ ਸਿੰਧੂਵਾਰ—ਇਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਸਵੰਦ, ਕੁਸੁੰਭ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਵੀਰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਭਗਤ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ, ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵਾਲਾ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਇੱਕ ਬੈਲ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਜੋੜੇ, ਵਸਤ੍ਰ, ਅਨਾਜ, ਗਹਣੇ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਬਿਨਾ ਕੰਜੂਸੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ "ਸੌਭਾਗਿਆ ਪਲੰਗ" ਦਾ ਵਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਫਲ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਭਾਗ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਤੇ ਸਜਾਵਟ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਜਾਂ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਅਮਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ, ਜੇ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਇਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਸੁਣ ਲਏ ਜਾਂ ਇਹ ਵਰਤ ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਮਦਨ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ, ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਤਾਂ ਜੋ ਆਗਲੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਦਾ ਕੀਹ ਕਹਿਣਾ! ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਸਤਿ-ਲੋਕ, ਤਪੋ-ਲੋਕ, ਜਨ-ਲੋਕ, ਮਹਰ-ਲੋਕ, ਸਵਰ-ਲੋਕ, ਭੁਵਰ-ਲੋਕ, ਤੇ ਭੂਰ-ਲੋਕ—ਇਹ ਸੱਤ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਾ ਰੂਪ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਗਰਪਤੀ? ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸੁਰ ਸੜ ਗਏ, ਤਾਂ ਤਾਰਕ, ਕਮਲਾਕਸ਼, ਕਾਲਦੰਸ਼ਟ੍ਰ, ਪਰਾਵਸੁ ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ, ਪਰ ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਿੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ।