ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਪੇੜਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੇੜਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਟੇ ਦੇ ਪਿਠੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਰ ਪੇੜ ਦਾ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਲਾਈ ਨਾਲ ਅੰਜਨ ਵੀ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪੇੜ ਲਈ, ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਹੋਏ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਫਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਗੁੱਗਲ ਦੀ ਧੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪੇੜਾਂ ਕੋਲ ਮਟਕੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪੇੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇਕ ਗਾਂ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੀੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਪੇੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ Ṛਕ, ਯਜੁਸ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਸੂਤਰਾਂ, ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹੀ ਮਟਕੇ ਲੈ ਕੇ ਪੇੜਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੀਰ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਕੰਗਣ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਸੁਥਰੇ ਕਪੜੇ, ਵਿਛੋਣੇ, ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਵਨ ਲਈ, ਸਰੋਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਤਿਲ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਯਥਾ ਸਮਰਥ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਸਹਿਤ ਪੇੜਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਫਲਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਪੇੜ ਵੀ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਨ ਪੁਰਾਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੇੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਮ ਮੌਤ ਵੱਡੀ ਮুশਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਇਕ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਕੋਲੋਂ 'ਸੌਭਾਗ੍ਯ-ਸ਼ਯਨ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਭੂ, ਭੁਵ, ਸਵਰ ਅਤੇ ਮਹਸ ਲੋਕ ਸੜ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕismet ਇਕਠੀ ਹੋ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਵਿਣੂ ਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਇਆ, ਪੰਜ ਤੱਤ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਰਲ ਗਏ, ਤਾਂ ਕਮਲਾਸਨ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਵਾਦ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਿਣੂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇੋਂ ਇਕ ਭਿਆਨਕ, ਅੱਗ ਵਰਗੀ, ਤੇਜ ਰੂਪ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਲਾਧਾਰਤਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੱਤ ਵਿਣੂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਭਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਦਕ੍ਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਜੋ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਤੌਹਫੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ: ਗੰਨੇ, ਰਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਟਰ, ਜੌ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਕਸੁੰਭਾ, ਕੇਸਰ, ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਲੂਣ—ਇਹ ਅੱਠ ਸੌਭਾਗ ਦੇ ਰੂਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੱਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਜੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਸੋਭਾਵਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲਲਿਤਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਧਨੁਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਸੌਭਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਅਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਜਨਾਰਦਨ! ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ? ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਪਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਵਸੰਤ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੇਤ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ ਨੂੰ, ਸਵੇਰੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸਤੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੌਮਾਤਾ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ੇਖਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ; 'ਸ਼ਿਵਾ' ਅਤੇ 'ਜਯਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਦੋ ਟਖਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। 'ਤ੍ਰਿਗੁਣ' ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ, 'ਭਵਾਨੀ' ਦੋ ਪਿੰਡੀਆਂ ਲਈ, 'ਸ਼ਿਵਾ' ਰੁਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰੀ ਲਈ, 'ਵਿਜਯਾ' ਗੋਡਿਆਂ ਲਈ, ਫਿਰ 'ਹਰੀਕੇਸ਼ਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ, 'ਵਰਦਾਇਨੀ' ਆਖ ਕੇ, ਦੋ ਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। 'ਈਸ਼ਾ' ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਮਰ, 'ਸ਼ੰਕਰ' ਨਾਲ ਪਿੱਠ, 'ਕੋਟਵੀ' ਨਾਲ ਦੋ ਪਾਸੇ, 'ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ' ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। 'ਮੰਗਲਾ' ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੇਟ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; 'ਸর্বਵਿਆਪੀ ਰੁਦ੍ਰ' ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, 'ਈਸ਼ਾਨੀ' ਨਾਲ ਦੋ ਛਾਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। 'ਸ਼ਿਵ', ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, 'ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ' ਨਾਲ ਗਲਾ, 'ਤ੍ਰਿਪੁਰ-ਵਿਧਵੰਸਕ' ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, 'ਅਨੰਤਾ' ਨਾਲ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਾਲ-ਅੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ, 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਤੇ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਨਾਲ ਮੂੰਹ, 'ਈਸ਼ਵਰ' ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। 'ਅਸ਼ੋਕਮਧੁਵਾਸਿਨੀ' ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਦੀ, 'ਸਥਾਣੁ' ਤੇ 'ਹਰਾ' ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਚੰਦਰ-ਮੁਖੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।