ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਦਿਨ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਈਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੜਸਠ, ਪੰਜਾਹ, ਛੱਤੀ ਜਾਂ ਪੱਚੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਲ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਮੁਹੂਰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਈ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮ ਵੇਦ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਗਾਈ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਾਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਕਰਾ, ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗਾਈ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਅਟੂਟ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਲਾਉਣਾ, "ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਈ" ਅਤੇ "ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ" ਜਿਹੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਦਿਨ ਤਕ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਮੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਇਹ ਹੋ ਸਕੇ। ਯਜਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਅਤੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ, ਸਭ ਪੂਜਕਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ-ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੰਡਪ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਾਤਰ ਤੇ ਖੱਟ (ਪਲੰਗ) ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੰਸਟਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸੌ, ਜਾਂ ਜਿੰਨੇ ਯੋਗ ਹੋਣ, ਪੰਜਾਹ ਜਾਂ ਵੀਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਰਮ ਕੂਆਂ, ਜਲਾਸ਼ਿਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਮਲ-ਤਲਾਬਾਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਐਸੇ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਥਾਵਾਂ ਲਈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਇਕ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਯਜ್ಞ ਵਾਂਗ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਸ ਲੋਭ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜ्ञ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਰਦੀ ਜਾਂ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਜਪੇਯ ਅਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜ्ञ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੀ ਸਮਝ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਲਪਾਂ ਤਕ ਸੁৰ্গ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਪਰਾਰਧ ਤਕ, ਅਤੇ ਇਸ ਯਜ्ञ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੂਤ ਜੀ, ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਣ। ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਝੀਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੱਸਾਂਗਾ। ਯਜਮਾਨ, ਪੂਜਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ, ਮੰਡਪ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਚਾਰਯਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੋਨੇ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਔਸ਼ਧੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਠੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੁੱਖ ਦਾ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਛੇਦਨਾ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਲਾਈ ਨਾਲ ਅੰਜਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਰੁੱਖ ਲਈ, ਸਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਫਲ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਬੇਦੀ ਉੱਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਗੁਗਲ ਦੀ ਧੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਤਾਮਬੇ ਦੀਆਂ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਘੜੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੋਮ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ (ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ) ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਗਾਈ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਸੰਗੀਤ, ਮੰਗਲ ਗੀਤ, ਰਿਕ, ਯਜੁਸ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹੀ ਘੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਕੇ ਨ੍ਹਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਯਜਮਾਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਪੂਜਕਾਂ ਦੀ ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਦਿਨ ਤਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਸੁੱਧ ਕਪੜੇ, ਖੱਟ, ਭਾਂਡੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਨ ਸਰੋਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਨਾਲ, ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਮੇਲਾ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੁৰ্গ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਭੂਤ ਭਵਿੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਰਗਾ ਸਮਝ ਕੇ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਨਿਯਮਤ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ "ਸੌਭਾਗ੍ਯ-ਸ਼ਯਨ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਭੂ, ਭੁਵਹ, ਸਵਰ ਅਤੇ ਮਹਸ ਲੋਕ ਸੜ ਗਏ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭਾਗ ਇੱਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਦੁਨੀਆਂ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਬਣੀ, ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁਢਲੀ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਕਮਲ-ਆਸਨ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਵਾਦ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰੂਪ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਸੜਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲਿਆ।