ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਡ਼ੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘੀ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਭੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਪਾਠਕ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਾਨ ਸੂਕਤ ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦਾ ਸੂਕਤ, ਰੁਦ੍ਰ ਸੂਕਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੂਕਤ, ਮੰਗਲ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਪਾਠਕ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸੋਮ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਵਿਰਾਜ ਸੂਕਤ, ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੂਕਤ, ਰੁਦ੍ਰ ਸੰਹਿਤਾ, ਬਚਪਨ ਸੂਕਤ, ਪੰਜ ਮੌਤਾਂ ਦਾ ਸੂਕਤ, ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਜੇਠ ਸਮਾ ਭੀ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਗਾਇਕ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵਾਮਦੇਵ ਸੂਕਤ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਸਾਮ, ਰੌਰਵ, ਸਰਥੰਤਰਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ, ਕਾਨਵ ਸੂਕਤ, ਰਕਸ਼ੋਘਨ ਅਤੇ ਵਾਯਸਾ ਸੂਕਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਅਥਰਵਵੇਦ ਦੇ ਪਾਠਕ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਸੂਕਤ ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਾਹਾਂ, ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਬਿੱਲ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਗੌਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਮਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਰੋਚਨਾ, ਸਿਧਾਰਥ, ਸੁਗੰਧ, ਗੁਗਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਿਤਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਸੋ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਚੁਣੀ ਗਿਣਤੀ (ਅਠਾਹਠ, ਪੰਜਾਹ, ਛੱਤੀ ਜਾਂ ਪੱਚੀ) ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਲ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਗੰਧਰਵ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੈਜਾ ਕੇ, ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਾਤਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਮੋਤੀ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਮੱਕਰ, ਮੱਛੀ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਅਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੇ ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ—ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਭਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਥਰਵ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਮੁੜ ਨਾ ਆਈ" ਤੇ "ਪਾਣੀ, ਤੂੰ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ" ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਝੀਲ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਚਾਰ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਮੁੱਖ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮੰਡਪ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਖੱਟ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਪੰਜਾਹ ਜਾਂ ਵੀਹ ਨੂੰ। ਇਹ ਸਰੋਵਰਾਂ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਵਿਧਾਨ ਹੈ। ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਕੂਆਂ, ਜਲਾਸ਼ਿਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਮਲ-ਤਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਵਿਧੀ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਸ ਲੋੜੀਂਦੇ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੀ ਵਾਂਗ; ਸਰਦੀ ਅਤੇ ਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵਾਜਪੇਯ ਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਦੇ ਸਮਾਨ। ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ ਤਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਅਧੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਪਰਾਰਧਾਂ ਤੱਕ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸੂਤ, ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਅਤੇ "ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ?" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਝੀਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਮੰਡਪ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਚਾਰਯ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੋਨੇ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਪਿਠੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਭ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਛੇਦਣੇ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਲਾਖ ਨਾਲ ਅੰਜਨ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਲਈ, ਸਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਫਲ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੋਣ, ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨੇ ਹਨ।" "ਇਥੇ ਗੁਗਲ ਦੀ ਧੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਪੜੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਅਭਿਆੰਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਕੋਲ ਮਟਕੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੋਨਾ ਭਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਅਤੇ ਵਨਸਪਤੀਆਂ ਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਇੱਕ ਗਾਂ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ, ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ, ਰਿਕ, ਯਜੁਸ ਤੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਟਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੂੜੀਆਂ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਸੁੱਚੇ ਕਪੜੇ, ਬਿਸਤਰੇ, ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੰਖ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਅਨੰਤ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।