ਰਵੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਸਰੋਵਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਕੂਆਂ, ਜਲ-ਸੰਭਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਥੇ ਕੌਣ ਪੁਜਾਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੇਦੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?” ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਠੀਕ ਸਮਾਂ, ਦਿਸ਼ਾ, ਥਾਂ, ਅਚਾਰਯ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸਮਾਨ—ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਵਿਧਾਨ ਸਮਝਾਓ।” ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਂਬਲੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਰੋਵਰ ਆਦਿ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ—ਇਹ ਉਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰਾਯਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇਹ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਢਲਾਨ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਚਾਰ ਹਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ, ਚੌਕੋਣੀ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੈਡਾ ਚੌਕੋਣੀ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਹਥ ਦੀ ਹੋਵੇ; ਬੇਦੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਹਥ ਚੌੜੀਆਂ ਤਿੰਨ ਖਾਈਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਖਾਈਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੌਂ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਹਰ ਇੱਕ ਖਾਈ ਇਕ ਵਿਅਪਕ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਯੋਨੀ (ਖੱਡਾ) ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਉਂਗਲ ਚੌੜਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਸੱਤ ਖਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਹਰ ਇੱਕ 'ਚ ਤਿੰਨ ਉਚੀ ਟਕੀਆਂ, ਸਭ ਇਕੋ ਰੰਗ ਦੀਆਂ, ਝੰਡੇ-ਚੌਂਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ। ਪੈਡਾ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਥ, ਉਦੁੰਬਰਾ, ਪਲਕਸ਼ ਅਤੇ ਵਟਾ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਉਥੇ, ਆਠ ਸ਼ੁਭ ਪੁਜਾਰੀ, ਆਠ ਦਰਬਾਨ, ਤੇ ਆਠ ਵੇਦ-ਪਾਠਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ, ਸੁਚਰਿਤਰ, ਸਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ, ਮੰਤ੍ਰ-ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਖਾਈ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਪਾਤਰ, ਯਜਨ ਸਮਾਨ, ਅਤੇ ਚੌੜਾ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਦੀ ਚਮਚਾ ਹੋਵੇ, ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਹਰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ ਦੇ ਭੋਗ-ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਅਚਾਰਯ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖੇ। ਯਜਨ-ਸਥੰਭ ਤਿੰਨ ਹਥ ਉੱਚਾ, ਲੂਣਦਾਰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ prosperity ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਕਰੇ। ਪਚੀਸ ਪੁਜਾਰੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬਾਂਹ, ਅਤੇ ਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਜਨੈਉ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਹੋਣ; ਅਚਾਰਯ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਆਦਰ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਦੁਗਣਾ ਆਦਰ, ਬਿਛੋਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਦੇਵੇ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਛੂਆ ਤੇ ਮਕਰਾ, ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮਛੀ ਤੇ ਡੋਲ, ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਕੇਕੜਾ ਤੇ ਡੱਡੂ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਮਕਰਾ—ਇਹ ਸਭ ਯਜਨ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ, ਚਿੱਟੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਭ ਔਸ਼ਧੀ ਜਲ ਨਾਲ ਇਥੇ ਨ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਪੈਡਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਨੁਸ਼ੀਲ ਵਿਅਕਤੀ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਲਾਂ ਸਪੋਕ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ, ਕਮਲ-ਕੇਂਦਰ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਗੋਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਦੀ ਦੇ ਉਪਰ ਬਣਾਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਕਛੂਆ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਥੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਨਯਕ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੀ ਅੰਬਿਕਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਭੂਤ-ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਜਲ-ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਅਚਾਰਯ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਿਗਵੇਦ ਪਾਠਕ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਪਾਠਕ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ, ਸਮਵੇਦ ਪਾਠਕ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਅਥਰਵੇਦ ਪਾਠਕ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ-ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਚਾਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਖੜਾ ਹੋਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ-ਗਿਆਨੀ ਸਭ ਨੂੰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਅਤੇ ਸਮਿਧ ਨਾਲ; ਫਿਰ, ਪੁਜਾਰੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤ, ਲੋਕ-ਪਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਿਗਵੇਦ ਪਾਠਕ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ: ਰਾਤ-ਸੂਕਤ, ਰੁਦ੍ਰ-ਸੂਕਤ, ਸ਼ੁਧੀ-ਸੂਕਤ, ਮੰਗਲ-ਸੂਕਤ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼-ਸੂਕਤ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਜੁਰਵੇਦ ਪਾਠਕ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ: ਇੰਦਰ-ਸੂਕਤ, ਰੁਦ੍ਰ-ਸੂਕਤ, ਸੋਮ-ਸੂਕਤ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ-ਸੂਕਤ, ਜਾਤਵੇਦ-ਸੂਕਤ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ-ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਵਿਰਾਜ-ਸੂਕਤ, ਪੁਰੁਸ਼-ਸੂਕਤ, ਸੋਨੇ-ਸੂਕਤ, ਰੁਦ੍ਰ-ਸੰਹਿਤਾ, ਬਾਲ-ਸੂਕਤ, ਪੰਜ ਮਰਣ-ਸੂਕਤ, ਗਾਯਤਰੀ-ਸੂਕਤ, ਅਤੇ ਜਯੇਸ਼ਠ ਸਮਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਸਮਵੇਦ ਗਾਇਕ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ: ਵਾਮਦੇਵ-ਸੂਕਤ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਸਮਾ, ਰੌਰਵ, ਸਰਥੰਤਰਾ, ਗਾਯ-ਵ੍ਰਤ, ਕਨਵਾ-ਸੂਕਤ, ਰਕਸ਼ੋਘਨ, ਅਤੇ ਵਯਾਸਾ-ਸੂਕਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਥਰਵੇਦ ਪਾਠਕ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ: ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਸੂਕਤ, ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਸੜਕ, ਚੀਟੀ-ਬਿਲ, ਝੀਲ, ਅਤੇ ਗੌਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰੋਚਨਾ, ਸਿਧਾਰਥਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥ, ਗੁਗਲੂ, ਅਤੇ ਗਾਏ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਨ੍ਹਾਈ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਵੀਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਬਿਤਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।