ਇੱਕ ਵਾਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਦਾਤਾ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ ਦੀ ਕਮਰ ਸਦਾ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਅੰਮ੍ਰਿਤੋਦਰਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੰਦ, ਜੋ ਦੁਇਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਠ ਰਾਤ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨੱਕ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਂਗ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭੌਂਹ ਅਤੇ ਦੋ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦੁ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੋ ਕੰਨ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਵਾਂਗ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦੁ ਦਾ ਮੱਥਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਲ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਲਈ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰ-ਮਸਤਕ, ਮੁਰਾਰੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ, ਕਮਲ-ਪ੍ਰੀਤਮ, ਰੋਹਿਣੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਆਕৃতি ਨਸੀਬ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋ ਕੇ, ਜਦ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜਲ-ਪਾਤਰ ਨਾਲ, ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗਾਂ ਦਾ ਮੂਤਰ ਚੱਖ ਕੇ, ਮਾਸ ਤੇ ਨਮਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ—ਦੂਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਅਠ ਜਾਂ ਵੀਹ ਕੌਰ—ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਕਿਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੰਬ, ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਕੇਤਕ, ਚੰਬੇਲੀ, ਜਲ-ਕਮਲ, ਸੌ-ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਅਮਲਾਨਾ, ਕੁਬਜਾ, ਸਿੰਦੁਵਾਰ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ, ਵਾਈਟ ਮਲਿਕਾ, ਕਰਵੀਰ ਫੁੱਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ, ਚੰਪਕਾ ਸ਼੍ਰੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਫੁੱਲ ਸਦਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਇਨਾ ਆਦਿ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰੋਹਿਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਛੇ ਅੰਗੂਠੇ, ਰੋਹਿਣੀ ਚਾਰ ਅੰਗੂਠੇ ਵੱਡੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਸਫੈਦ ਕਪੜਾ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਫਲ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ। ਸਫੈਦ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਖ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਪੜਾ ਤੇ ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨਾ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਿਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰ-ਰੂਪ ਵਿਛੌਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜੁੜਾਈ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਭੋਗ, ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਭਗਤੀ, ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਕਰਮ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ; ਸੱਤ ਸੌ ਚਕ੍ਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ-ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਰੋਹਿਣੀ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰ-ਵਿਛੌਣ ਵਿਧੀ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਧੁਮਥਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਵੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੋਖਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਕੂਆਂ, ਜਲ-ਸੰਭਾਰਾਂ, ਤੇ ਕਮਲ-ਪੂਲਾਂ ਵਿੱਚ— ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਦੇਵ-ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ: ਉਥੇ ਕੌਣ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਸਟਰ, ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੇਦੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਠੀਕ ਸਮਾਂ, ਦਿਸ਼ਾ, ਥਾਂ, ਆਚਾਰਯ, ਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ—ਸੱਚ-ਸੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਾਓ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਜੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੋਖਰ ਆਦਿ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ—ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਤ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਚੰਨਦੀ ਪੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਤੇ, ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਢਲਾਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪੋਖਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਾਰ ਹਥ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੌਕ-ਚੌਕ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬੇਦੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਡਾਲ ਸੋਲਾਂ ਹਥ, ਚੌਕ-ਚੌਕ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਬੇਦੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਇੱਕ ਹਥ ਚੌੜੀ ਤਿੰਨ ਖਾਈਆਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ। ਨੌ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—ਹਰ ਖਾਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੌੜੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਯੋਨੀ (ਗਡਾ) ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਅੰਗੂਠੇ ਚੌੜੀ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਸੱਤ ਖਾਈਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਉੱਪਰਲੇ ਟੇਕ, ਸਭ ਥਾਂ ਇੱਕੋ ਰੰਗ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਣ। ਪੰਡਾਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਅਸ਼ਵਤਥ, ਉਦੁੰਬਰਾ, ਪਲਕਸ਼ ਤੇ ਵਟ ਦੇ ਡਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਥੇ, ਅੱਠ ਸ਼ੁਭ ਪੂਜਾਰੀ, ਅੱਠ ਦਰਬਾਨ, ਅੱਠ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਚਾਰਕ, ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਮੁੱਖ ਪੂਜਾਰੀ, ਸਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ, ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਖਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਲ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਯਜਨ ਸਮੱਗਰੀ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਭੋਗ-ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ; ਆਚਾਰਯ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ। ਯਜਨ-ਪੋਸਟ ਤਿੰਨ ਹਥ ਉੱਚਾ, ਸੋਧਾ ਜਾਂ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਤੇ ਜੋ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਲਗਾਏ। ਪਚੀਸ ਪੂਜਾਰੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਜਨੇਊ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਹੋਣ; ਆਚਾਰਯ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਆਦਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੂਣਾ, ਵਿਛੌਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਛੂਆ ਤੇ ਮਕਰਾ, ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮਛੀ ਤੇ ਡੌਲ, ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਕੇਕੜਾ ਤੇ ਡੱਡੂ, ਤੇ ਲੋਹਾ ਦਾ ਮਗਰਮੱਛ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਸਫੈਦ ਹਾਰ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ, ਸਫੈਦ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਸਭ ਦਵਾਈ ਵਾਲੇ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ। ਯਜਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਯਜਨ-ਪੰਡਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ।