ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਰੀਤਾਂ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਿਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਗਠਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ, ਉਸ 'ਤੇ ਤਕੀਆ, ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਸਫ਼ਾ ਅਤੇ ਪੰਖਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਬਿਸਤਰ ਨੂੰ ਬਰਤਨ, ਜੁੱਤੇ, ਛਤਰੀ, ਚੌਰੀ, ਮੀਰਰ, ਗਹਿਣੇ, ਫਲ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਕਮਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੀਲੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰੱਖੀ ਗਈ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਇੱਕ ਬੱਚੜਾ ਅਤੇ ਕੰਸੇ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੇਰੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਉੱਪਰੋਂ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਥਾਂ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ, ਅਟਲ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਮਾਵਲੀ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ—ਬਿਸਤਰ ਆਦਿ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟ, ਪਖੰਡੀ, ਝੂਠੀ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਨਿੰਦਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਵਿਧੀ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ-ਸੰਬੰਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨੀਆਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਕਲੇਸ਼ ਦੇਖਦਾ; ਅਤੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਵੀ, ਜੇ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਲਾਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰ, ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ, ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੈਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਣੂ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ, ਜੈਸ਼ਠ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਆਸ਼ਾਢ ਵਿੱਚ ਉਗ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ। ਸ਼ਰਾਵਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਵ, ਨਭੱਸ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਵਿੱਚ ਹਰਾ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਾਨਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ। ਪੰਜ ਗਾਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਦਾਰਥ—ਗਾਂ ਦਾ ਮੂਤਰ, ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਤਿਲ, ਜੌ, ਕੁਸ਼ਾ-ਜਲ, ਗਾਂ ਦੀ ਸਿੰਗ, ਗਾਂ ਦੀ ਲੀਦ, ਸਿਰਿਸ਼ਾ, ਅਰਕ, ਬਿਲਵਾ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਦਹੀਂ—ਇਹ ਸਭ ਸਵਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਛੇ ਰੁੱਖ—ਅਸ਼ਵੱਥ, ਵਟ, ਉਦੁੰਬਰਾ, ਪਲਕਸ਼ਾ, ਪਲਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਜੰਬੂ—ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਅਤੇ ਆਸ਼ਾਢ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੰਤਪਾਵਨ ਪੱਤਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ, ਕਾਲੀ ਗਾਂ, ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਤੇ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਛੱਤ, ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਪੰਖਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਅਤੇ ਕਈ ਕਪੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਯੋਗਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਗੜਬੜ ਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਅਸ਼ਟਮੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਤੇਨ ਕਲਪਾ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ-ਧਾਮ 'ਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵੰਸ਼-ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਠੀਕ ਪੁੱਛਿਆ, ਇਹ ਅਖੂਤ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣ-ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਰੋਹਣੀ-ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਯਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰਨਿਮਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਖਸ਼ਤ੍ਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪੰਚਗਾਵਯ ਅਤੇ ਸਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; 'ਅਪਿਆਯਸ੍ਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਅਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਦ੍ਰ ਵੀ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਨਿੰਦਕ-ਬੋਲ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰੇ। ਮੰਤ੍ਰ-ਜਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੰਤਤਾ ਦਾ ਆਸਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੋਡੀਆਂ, ਪਿੰਡੀਆਂ, ਦੋ ਤੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਲੋਦਰਾ, ਅਤੇ ਕਮਰ ਨੂੰ ਅਨੰਤ-ਬਾਹਵਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ, ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ ਦੀ ਕਮਰ, ਅਮ੍ਰਿਤੋਦਰਾ ਪੇਟ, ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਦੰਦ (ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ), ਮੁਸਕਾਨ (ਚੰਦ੍ਰ ਮੰਨ ਕੇ), ਅਤੇ ਹੋਠ (ਰਾਤੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨੱਕ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭੌਂਹ ਅਤੇ ਦੋ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦੂ, ਅਤੇ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ; ਦੋ ਕੰਨ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮੱਥਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਅਤੇ ਵਾਲ ਸੁਸ਼ੁੰਨਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਲਈ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ, ਮੁਰਾਰੀ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਕੁਟ-ਧਾਰੀ, ਕਮਲ-ਪਿਆਰੇ, ਰੋਹਣੀ-ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੂਪ-ਸੌਭਾਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ, ਆਦਿ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌਣਾ, ਫਿਰ ਉਠ ਕੇ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ-ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਮੂਤਰ ਚੱਖਣਾ, ਮਾਸ-ਮੁਕਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਨਮਕ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਵੀਹ ਗੋਲੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਣਾ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਖਾਣ-ਪੱਛੋਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਕੋਈ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੰਬ, ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਕੇਤਕਾ, ਚੰਬੇਲੀ, ਜਲ-ਕਮਲ, ਸੌ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਅਮਲਾਨਾ, ਕੁਬਜਾ, ਸਿੰਦੁਵਾਰ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਨਾਰਦ, ਚਿੱਟੀ ਮੱਲਿਕਾ, ਕਰਵੀਰਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ, ਚੰਪਕਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰ-ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਫੁੱਲ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਮਹੀਨੇ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਬਿਸਤਰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੀਰਰ ਆਦਿ ਸਮਾਨ ਹੋਣ, ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੀਤਾਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਗੁਪਤਤਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਾਭ, ਪਾਪ-ਨਾਸਨ, ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਚਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।