ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਸਤਵੀਕ ਨਿਵਾਸ ਠੋਸ ਹੈ, ਭਰਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਦਿਵਾਕਰ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਅਗ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗਰਦਨ, ਅੰਬੁਜੇਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ, ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਗ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਕਮਲ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਯ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਟਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਾਰਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਦੀ, ਮਘਾ ਵਿੱਚ ਗੋਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਵਾ ਫਲਗੁਣੀ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਲਈ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਉੱਤਰਾ ਫਲਗੁਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਫੰਦਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕਮਲ, ਖੋਪੜੀ, ਸਾਪ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਗਜਾਸੁਰ, ਕਾਮਦੇਵ, ਪੁਰਾ, ਅੰਧਕ ਆਦਿਕਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਤੇਲ, ਸਾਗ, ਮਾਸ, ਲੂਣ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਦੋਜਾ ਜੰਮੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਖੇਤ ਦੀ ਚਾਵਲ, ਘਿਉ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਦੁੰਬਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਹਾਂਡੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਹਾਂਡੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਦ੍ਹਾਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਨਾਰਦ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗੁੜ, ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਪਕਵਾਨ ਖਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਗੋਲ, ਸੁੱਚਾ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੱਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੌਖਾ, ਗੰਢਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪੂਰਾ ਬਿਸਤਰ, ਤਕੀਆ, ਆਰਾਮ ਵਾਲਾ ਅਸਥਾਨ, ਬੈਠਕ ਅਤੇ ਪੱਖਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਪਤਰੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਚੌਰੀ, ਆਸਨ, ਦਰਪਣ, ਗਹਿਣੇ, ਫਲ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ, ਕਮਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ, ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਬਛੜਾ ਅਤੇ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਹਾਡੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਟੱਲ, ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵੀ ਐਸੀਆਂ ਹੀ ਹੋਣ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਤੈਨੂੰ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ—ਬਿਸਤਰ ਆਦਿ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਓਲੀ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਪਾਤ੍ਰ, ਪਖੰਡ, ਗਲਤ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਰਾਜ਼ ਸਿਰਫ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਤੇ ਸਯੰਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ। ਵੇਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨ ਰੋਗੀ ਹੁੰਦਾ, ਨ ਦੁੱਖੀ, ਨ ਕਲੇਸ਼ੀ; ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵਰਤ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਨਗਰ-ਵਿਜੇਤਾ, ਕੁਬੇਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ, ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਣ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੈਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਣੁ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ, ਜੇਠ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਤੇ ਆਢ ਵਿੱਚ ਉਗ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ। ਸ੍ਰਾਵਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਵ, ਨਭਸ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਵਿੱਚ ਹਰ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਵਜੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਗੋ-ਉਤਪਾਦਾਂ—ਗੋਮੂਤਰ, ਘਿਉ, ਦੁੱਧ, ਤਿਲ, ਜੌ, ਕੁਸ਼ਾ-ਜਲ, ਗੋ-ਸਿੰਗ, ਗੋ-ਗੋਬਰ, ਸਿਰਿਸ਼ਾ, ਅਰਕ, ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ, ਦਹੀਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਬੜੇ ਰਿਸ਼ੀ ਛੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਜਾਣਦੇ ਹਨ: ਪੀਪਲ, ਬੋਹੜ, ਉਦੁੰਬਰਾ, ਪਲੱਖਾ, ਪਲਾਸ਼ ਤੇ ਜਾਮੁਨ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੇ ਆਢ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਦੰਦਪਵਨ ਪੱਤਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿਓ, ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ-ਭਾਤ, ਛਤਰੀ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਪੱਖਾ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਦੋਜਾ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੜੇ, ਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿਓ; ਜੇ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦਿਓ। ਧਨ ਵਿਚ ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਪਾਪ ਲੱਗੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵੰਸ਼ ਵਾਧੂ, ਤੇ ਰਾਜਕੁਲ ਸਮੇਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਓਲੀ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਉਤਮ ਰੋਹਣੀ-ਚੰਦਰ-ਸ਼ਯਨਾ ਵਰਤ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਖੱਤਰੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਪੰਚਗਵਯ ਤੇ ਸਰੋਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਅਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸੌ ਵਾਰ ਜਪੋ। ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ, ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਕੁਟਿਲ ਬੋਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਜਪ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦਿਆਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਆਸ਼੍ਰਯ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਗੋਡਿਆਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਰਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲੋਦਰ, ਅਤੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਅਨੰਤਬਾਹੁ ਵਜੋਂ ਪੂਜਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਕਥਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਓਲੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।