ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਮਾਰਗਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ: "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਰੁਦ੍ਰ-ਸਰੂਪ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ। ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਖੱਟ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਗੰਢਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਅਪਸ਼ਕੁਨਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਲਈ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਖੱਟ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮੇਰੀ ਖੱਟ ਵੀ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਂਜਣ ਆਦਿਕ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਜੋ ਨਕਸ਼ਤਰ-ਵਿਦਿਆਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਲ ਅਤੇ ਨਮਕ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਕਸ਼ਤਰ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ, ਇਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਰਾਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਕੀਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਹੈ? ਜਿਹੜੇ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਖੂਟ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਦਿਤ੍ਯ-ਸ਼ਯਨਾ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੁਰਾਣ-ਗਿਆਨੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਲਈ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੱਤਵੀਂ ਤਿਥੀ ਹਸਤਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਮਾਂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਰਵੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਭਿੰਨਤਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਕ, ਟਖਣੇ ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਸਵਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਨੂੰ, ਗੋਡਿਆਂ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਧਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨੁਰਾਧਾ ਵਿੱਚ ਸਾਹਸ੍ਰਭਾਨੂ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਰਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੇਠ ਵਿੱਚ ਅਨੰਗ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਨੂੰ, ਕੁਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੂਰਵਾਅਸ਼ਾਢਾ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਅਸ਼ਾਢਾ ਦੇ ਜੋੜ ਵਿੱਚ, ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੂੰ, ਸਪਤਤਰੰਗਮ ਨੂੰ; ਸ਼੍ਰਵਣ ਵਿੱਚ ਤੀਖ੍ਣਾਂਸ਼ੂ ਨੂੰ, ਪੇਟ ਉੱਤੇ; ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਵਿਕਰਤਨ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ। ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਜਲਾਧਿਪ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਨਾਸਕ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜੋ; ਪੂਰਵਾਭਾਦ੍ਰਪਦਾ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਭਾਦ੍ਰਪਦਾ ਵਿੱਚ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਡਕਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜੋ। ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਮਨ-ਪਤੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜੋ, ਰੇਵਤੀ ਵਿੱਚ ਨਖਾਂ ਨੂੰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤ-ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਦੇ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਰਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਦੀ ਠੋਸ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਗਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਦਿਵਾਕਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜੋ; ਅਗਨੀਰੀਕਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗਰਦਨ, ਅੰਬੁਜੇਸ਼ਾ ਵਿਚ ਰੋਹਣੀ ਵਿੱਚ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਪੂਜੋ। ਮ੍ਰਿਗ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵੀਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜੀਭ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨੱਕ ਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ। ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜੋ, ਪੁਸ਼ਯਾ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ-ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਸਾਰਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਲਈ, ਮਘਾ ਵਿੱਚ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਗੋਗਣੇਸ਼ਾ ਲਈ। ਪੂਰਵਾ ਫਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ, ਉੱਤਰਾ ਫਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਭੌਂਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜੋ। ਫਿਰ, ਜੋ ਫੰਦਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕਮਲ, ਖਪਰੀ, ਸੱਪ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਸ ਨੇ ਗਜਾਸੁਰ, ਕਾਮ, ਪੁਰ, ਅੰਧਕ ਆਦਿਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਲ, ਸਾਗ, ਮਾਸ, ਨਮਕ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਓ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਨਰਵਸੂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਥ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਧਾਨ ਦੀ ਚਾਵਲ, ਘਿਉ ਸਮੇਤ, ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਇਸਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੋ; ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵੀ ਦਿਓ। ਜਦ ਚੌਦਵੀਂ ਤਿਥੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗੁੜ, ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਆਦਿ ਖਿਲਾਓ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਗੁੱਟ, ਸੁੱਚਾ, ਅੱਠ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ, ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਬਣਾਓ। ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖੱਟ ਬਣਾਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੰਢ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤਕੀਆ, ਵਿਛੋਣਾ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਸਨ ਅਤੇ ਪੱਖਾ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਤਨ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਚਵਰੀ, ਆਸਨ, ਦਰਪਣ, ਗਹਿਣੇ, ਫਲ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਉਂਜਣ ਨਾਲ ਸਜਾਓ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੀਲੀ ਗਾਂ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਰੱਖੋ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਬਛੜਾ ਅਤੇ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਥਾਲੀ ਸਮੇਤ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਜਿਵੇਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੇਰਾ ਆਰਾਮ ਸਥਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਡੋਲ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੈਥੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਨ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ। ਫਿਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ—ਖੱਟ ਆਦਿ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜੋ। ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾਊਲੀ ਵਰਤ ਕਿਸੇ ਮੰਦੇ, ਪਖੰਡੀ, ਗਲਤ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਨਿੰਦਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸਯੰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਰੋਗੀ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਦੁਖੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਤਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਵੀ।