ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਤ੍ਵਿਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਰਵੋਪਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਰਾਜਸ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਾਮਸ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਭਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ ਭਾਰਤ ਨਾਮਕ ਵੱਡਾ ਕਥਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉੱਚਤਮ ਰਾਮ ਕਥਾ, ਜੋ ਵਲਮੀਕਿ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸਤਾਰਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਰਦ ਲਈ, ਫਿਰ ਵਲਮੀਕਿ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਵਲਮੀਕਿ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਪঁਚੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਯੁਗ ਦਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਬੜੀ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਦਾਇਕ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀਆਂ ਜਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਮਤ੍ਸਯ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਰਾ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ, ਸਿਹਤ, ਸੋਹਣੇਪਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ—ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੇ ਭਗਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੌਕਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰਤ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!" ਹਰਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਰਤ ਇੱਥੇ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹੈ—ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ! ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਪੁਰੁਸ਼ ਨਾਮਕ ਵਰਤ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਪਰ ਤੱਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਲਈ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੂਲ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਧਾਰਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ, ਗੁਲ੍ਫਾਵਨੰਤ ਨੂੰ ਟਖਣਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਰੋਹਿਣੀ ਵਿੱਚ ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਜਾਨੂ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਿਕੁਮਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁਟਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਪੂਰਵਾ ਤੇ ਉੱਤਰਾ ਸ਼ਾਢਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਵਿੱਚ, ਥੱਈਆਂ ਨੂੰ 'ਓਮ ਨਮਹ ਸ਼ਿਵਾਏ' ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪੂਰਵਾ ਤੇ ਉੱਤਰਾ ਫਲਗੁਣੀ ਵਿੱਚ, ਕਮਰ ਨੂੰ 'ਓਮ ਨਮਹ ਪੰਚਸ਼ਰ' ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ। ਕਮਰ 'ਓਮ ਨਮਹ ਸ਼ਾਰੰਗਧਰ ਵਿਸ਼ਨੁ' ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਅਤੇ ਦੋ ਭਾਦ੍ਰਪਦ ਵਿੱਚ ਪਾਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ 'ਓਮ ਨਮਹ ਕੇਸ਼ਿਨਿਸ਼ੂਦਨ' ਨਾਲ, ਰੇਵਤੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪਾਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ 'ਓਮ ਨਮੋ ਦਾਮੋਦਰ' ਨਾਲ, ਅਨੁਰਾਧਾ ਵਿੱਚ ਛਾਤੀ ਨੂੰ 'ਓਮ ਨਮੋ ਮਾਧਵ' ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ। ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਖੜਗ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ' ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜਣਾ। ਹਸਤ ਵਿੱਚ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ 'ਮਧੁਸੂਦਨ' ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੁਨਰਵਸੁ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ 'ਸਾਮ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ' ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਪ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਮਤਸਯ ਰੂਪ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ, ਕੂਰਮ ਰੂਪ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਜੈਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰਾਹਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜਣਾ, ਸੁਣਨ ਰਾਹੀਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਨੂੰ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਵਾਪਰ ਵਾਪਰ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਸਵਾਤੀ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਕੋਣਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਵਰੁਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੂੰਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਮਾਘਾ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਨੱਕ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ। ਬੁੱਧਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ; ਚਿਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮੱਥੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਭੈਣੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ; ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ। ਅਰਦਰਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ। ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਪੂਰਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚੌੜੇ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੋਤੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਣੀ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਮ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਬੋਲ ਤੇ ਚਾਲ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਜਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੱਪੜਾ, ਗਾਂ, ਖੱਟ, ਬਰਤਨ ਆਦਿ ਸਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਅਚੂਤ, ਰੁਦਰ-ਰੂਪ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੋ। ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਗੰਢ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਖੱਟਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾਪਨ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਭਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਖੱਟਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਖੱਟਾ ਵੀ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਨਮ ਜਨਮ ਤੱਕ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੱਪੜਾ, ਮਾਲਾ, ਉੰਗਣ ਆਦਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਲ ਤੇ ਨਮਕ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਸਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਬੇਇਮਾਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਵਰਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਦੁਸ਼ਿਤਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਕਿਹੜਾ ਹੈ?