ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਓਮ, ਓਮ"—ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਜਾ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ, ਵੇਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪੂਸ਼ਨ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਜਪ, ਹੋਮ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ్మ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਸੂਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਓ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਨੇ ਮਨੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੇਦ ਨਿਕਲੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਪਿਛਲੇ ਚਕਰ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸੌ ਕਰੋੜ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਜਿੰਨਾ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ਾਂ (ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ) ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਾਧਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਅੰਗ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਮੀਮਾਂਸਾ ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਅਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਚਤੁਰਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਬਣਿਆ; ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਅਪ੍ਰਤੀਸ਼ਠਾ ਵੇਖ ਕੇ— ਮੈਂ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਖੇਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਠਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ; ਹੁਣ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇੱਥੇ ਚਾਰ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਖੇਪ ਹੈ; ਹੁਣ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਰੀਚੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਖੀ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਰੂਪ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਉਸ ਕਥਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਬੋਅਰ ਯੁਗ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਕੇ ਬੋਲਾ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਵੇਤਕਲਪ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਧਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲਾ; ਜਿਸ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਪੁਰਾਣਾ ਚੋਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਗਾਂ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਬਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਸਰਸਵਤ ਕਲਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸੰਸਾਰਿਕ ਕਥਾ ਭਾਗਵਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਕਲਪਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਬੋਲੀ, ਉਹ ਨਾਰਦੀਆ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਪਚੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ। ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਨ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕੁਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ, ਧਰਮ ਅਭਿਆਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਮਲ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਾਨਾ ਕਲਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ, ਵਸੀਠ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, ਉਹ ਅਗਨਿਆ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚਤੁਰਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਘੋਰ ਕਲਪ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਮਨੁ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਬੋਲੀ, ਉਹ ਭਵਿਸ਼ਯ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ, ਅਧਿਕਤਰ ਭਵਿੱਖੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ, ਇਹ ਭਵਿਸ਼ਯ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਪੋਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧ ਦੇ, ਗੁੜ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਥਾਂਤਰ ਕਲਪ ਦੀ ਕਥਾ, ਸਾਵਰਣੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਬੋਅਰ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣਾ, ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।