ਵਿਵਕਸ਼ੂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਕੌਸ਼ਾਂਬੀ ਵਿਖੇ ਵਸ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਦੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਭੂਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਤੋਂ ਸ਼ੁਚਿਦ੍ਰਵ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਚਿਦ੍ਰਵ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣਿਮਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣਿਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁਸ਼ੇਣ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਚਿ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੋਂ ਸੁਨੀਥ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ। ਸੁਨੀਥ ਤੋਂ ਨ੍ਰਚਕਸ਼ੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸੀ। ਨ੍ਰਚਕਸ਼ੂ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਸੁਖੀਵਲ ਹੋਇਆ। ਸੁਖੀਵਲ ਤੋਂ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਰਿਸ਼ṇਵ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪਰਿਸ਼ṇਵ ਤੋਂ ਸੁਤਪਾ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਧਾਵੀ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੇਧਾਵੀ ਤੋਂ ਪੁਰੰਜਯਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਪੁਰੰਜਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਰਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ। ਉਰਵਾ ਤੋਂ ਤਿਗਮਾਤਮਾ, ਫਿਰ ਤਿਗਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਤੋਂ ਵਸੁਦਾਮਾ ਹੋਇਆ। ਵਸੁਦਾਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਦਯਾਨਾ। ਉਦਯਾਨਾ ਤੋਂ ਵਹੀਨਰ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ। ਵਹੀਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੰਡਪਾਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਾ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਵੰਸ਼-ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਉਹ ਇਲਾਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਾ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਇੱਥੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੂਤ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਅੱਗਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਦਾ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪੂਜਨੀਯ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ। ਉਹ ਅੱਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਭਿਮਾਨੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਵਯੰਭੂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪਾਵਕ, ਪਾਵਮਾਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਚਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਵਮਾਨਾ friction ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਪਾਵਕ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹੈ। ਸ਼ੁਚਿ ਨੂੰ ਸੂਰਜੀ ਅੱਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਨਾਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਾਵਮਾਨਾ ਤੋਂ ਜੋ ਅੱਗ ਜਨਮਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਵ੍ਯਵਾਹਾ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਵਕ, ਆਪਣੇ ਸਹਰਕਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਚਿ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵ੍ਯਵਾਹਾ ਪਹਿਲੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹੈ। ਸਹਰਕਸ਼ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅੱਗਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਚਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਰੇ ਹੋਏ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਾਵਨਾ, ਸੰਸਾਰੀ ਅੱਗ, ਪਹਿਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮੌਦਨਾਗਿਨੀ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜੋ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਕੇ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਥਰਵਣਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ churn ਹੋਇਆ। ਅਥਰਵਾ ਸੰਸਾਰੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੋਂ ਅਥਰਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਨੂੰ ਅਥਰਵਣਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਅੱਗ ਸੰਸਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪਾਵਮਾਨਾ friction ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਅੱਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅੱਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਭਿਆ ਅਤੇ ਅਵਸਥਿਆ, ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸੰਸ਼ਤਿਆ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਅੱਗ ਆਹਵਨੀਯਾ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਮਾਨੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਹਨ: ਕਾਵੇਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਵੇਣੀ, ਨਰਮਦਾ, ਯਮੁਨਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਵਿਤਸਤਾ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਇਰਾਵਤੀ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੁ, ਸਰਯੂ, ਸੀਤਾ, ਮਨਸਵਿਨੀ, ਹਰਦਿਨੀ ਅਤੇ ਪਾਵਨਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਤਾਕਿ ਉਹ ਹਵਨ ਕੂੰਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਹ ਹਵਨ ਕੂੰਡੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧਿਸ਼ਣਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਵਨ ਕੂੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਧਿਸ਼ਣਵ ਆਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਵਨ ਕੂੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ ਜੋ ਭੋਗਣਯੋਗ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਰੱਖਣਯੋਗ ਹਨ—ਪ੍ਰਵਾਹਣ, ਅਗਨੀਧ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਿਸ਼ਣਵ ਉਥੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਅੱਗਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਸੁਣ, ਜੋ ਅਵਰਨਣਯੋਗ ਅਤੇ ਅਰੋਧਯ ਹਨ। ਵਾਸੁਆਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਧਕਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਹਵਨ ਕੂੰਡੇ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅੱਠ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਜਨਯ ਅਤੇ ਪਾਵਮਾਨਾ ਦੂਜੇ ਹਨ; ਉਹ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ। ਪਾਵਕ ਨਾਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਗਰਮ ਅਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੈ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਗ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰਾ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਖਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਤਧਾਮਾ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਜੋਤੀ, ਜਿਸਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਕੂਮਤ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਅਜੈਕਪਾਦ ਵਲੋਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਾਮੁਖਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਹਿਰਬੁਧਨਯਾ, ਜੋ ਅਵਰਨਣਯੋਗ ਹੈ, ਬਾਹਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਅੱਠ ਅੱਗਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਚਲਣਯੋਗ ਹਨ; ਹੋਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਸ਼ਾ-ਘਾਸ ਦੀ ਅੱਗ, ਭੇਟ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਣਯੋਗ ਅੱਗ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਦੂਜੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ; ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਵੇਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਪਾਠਕ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਲਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਵਾਂਭਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੇਤੂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਿਸ਼ਣਿਆ ਅੱਗਾਂ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪੂਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਾਵਕ ਨਾਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਸਦਾ ਹੀ ਛੇਦ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਗ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸਮਵਰਤਕ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਤੋਂ ਹੀ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ।