ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮੰਡਾਤਾ ਦੀ ਮਾਂ ਗੌਰੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਜੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮੂਰਤਰਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਵਣਾ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਲੀਨਾ ਤੋਂ ਇਕ ਧੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ। ਇਲੀਨਾ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਭਦਾ ਜਨਮੀ। ਉਪਾਦਾਨਵੀ ਨੂੰ ਇਲੀਨਾ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਪ੍ਰਵੀਰ ਅਤੇ ਅਨਾਧਾ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਤੋਂ, ਜੋ ਚਕਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਸੀ, ਸਮਿਤਿੰજયਾ ਜਨਮਿਆ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿਆ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ: "ਮਾਂ ਧੌਂਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਬੀਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਉਸਦਾ ਹੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ; ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਨਾ ਦੇ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੀਜ ਦਿੱਤਾ, ਯਮਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਥਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ; ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ।" ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰੋਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਭਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਲੋਂ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ, ਉਸ਼ਿਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਿੰਗਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਗਰਭ ਪੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਾਣੀ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਬੀਜ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਅਧਰਮ ਹੈ।" ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾ ਦੇ।" ਉਸ ਨੇ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਸੰਭੋਗ ਕੀਤਾ। ਗਰਭ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਬੀਜ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।" ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇਂਗਾ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਬੀਜ, ਮਮਤਾ ਦੀ ਅਨੰਦਹੀਣਤਾ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਰਭ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਮਮਤਾ ਨੇ ਨਵਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ, ਦੋਵਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਰੁਤਸੋਮ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਰੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਭਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਸੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਲੋਂ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਭਾਰਤ ਨੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਿਤਥਾ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਭਰਦਵਾਜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਦ੍ਵਿਆਮੁਸ਼ਿਆਯਣ ਵੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਤਥਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ; ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਸਵਰਗ ਸਿਧਾਰ ਗਿਆ। ਵਿਤਥਾ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਭੁਵਮਨਯੂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਭੁਵਮਨਯੂ, ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਿਹਤਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਨਰਾ; ਅਤੇ ਗਰਗਾ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਨਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਗੁਰੂਧੀ ਅਤੇ ਰੰਤਿਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਅਤੇ ਗਰਗਾ ਦਾ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਬਿ, ਉਸ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਹੋਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਗਰਗਾ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਆਹਾਰਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਰੁਕਸ਼ਵ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਤ੍ਰਿਉਸ਼ਣ, ਪੁਸ਼ਕਰੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਵੀ। ਇਹ ਉਰੁਕਸ਼ਵ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਾਵਿਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਰਗਾ, ਸੰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਕਾਵਿਆ, ਇਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਅੰਗੀਰਸਾ, ਦਕਸ਼ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਤਕਸ਼ਤ੍ਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਤਕਸ਼ਤ੍ਰ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਹਸਤਿਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਹਸਤਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਰਿਸ ਹੋਏ: ਅਜਮੀਢ, ਦੁਵਿਮੀਢ ਅਤੇ ਪੁਰੁਮੀਢ। ਅਜਮੀਢ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਵਿਆਹਿਤਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਤੀਆਂ ਸਨ: ਨੀਲਿਨੀ, ਧੂਮਿਨੀ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ। ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵ੍ਰਿਦਧ ਜਨਮਿਆ। ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁਣੋ: ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਤੋਂ ਅਜਮੀਢ ਨੂੰ ਕਣਵ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕਣਵਾਯਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ। ਅਜਮੀਢ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਦਾਨ ਭੂਮਿਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।