ਉਸ਼ੀਨਰ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜੀਆਂ ਸਨ: ਭ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਨਵਾ, ਦਰਸ਼ਾ ਅਤੇ ਉੱਚਕੁਲਵਤੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਉਸ਼ੀਨਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣੇ। ਭ੍ਰਿਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨ੍ਰਿਗਾ ਹੋਇਆ, ਨਵਾ ਤੋਂ ਨਵਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਦਰਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਿਬੀ, ਜੋ ਉਸ਼ੀਨਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਸ਼ਿਬੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ: ਪૃਥੁਦਰਭ, ਸੁਵੀਰ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਭਦਰਕ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਏ—ਕੇਕਯ, ਭਦਰਕ, ਸੌਵੀਰ ਅਤੇ ਪੌਰ; ਕੇਕਯ, ਨ੍ਰਿਗਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸਨ। ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਅੰਬਸ਼ਠ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸ਼ਹਿਰੀ ਵਰਸ਼ਲ ਹੋਏ, ਨਵਾ ਦੇ ਨਵਰਾਸ਼ਟਰ ਹੋਏ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਟੀਟਿਕਸ਼ੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਟੀਟਿਕਸ਼ੂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੇਨਾ ਜੰਮਿਆ। ਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਤਪਾ ਹੋਇਆ; ਸੁਤਪਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਵੰਸ਼ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਲੀ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਬਲੀ, ਜਦ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਣੇ, ਜੋ ਸਭ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿਚੋਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਗ, ਵੰਗ, ਸੁਹਮ, ਪੁੰਡ੍ਰ ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਬਲੇਯਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਲੇਯਾ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਲੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਲਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਆਯੁ ਦੇਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜੇਯਤਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ, ਤਿੰਨੋਂ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਤੁਲ ਜਿੱਤ, ਧਰਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਅਰਥ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਪੰਜ ਵੰਸ਼ਜ—ਵੰਗ, ਅੰਗ, ਸੁਹਮ, ਪੁੰਡ੍ਰ ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੇ। ਹੁਣ ਅੰਗ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਬਲੀ ਦੇ ਇਹ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੇ? ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਸੀ? ਕਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ? ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ? ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ਼ਿਜਾ ਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਮਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ। ਉਸ਼ਿਜਾ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਮਤਾ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਮਮਤਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜੋ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ਼ਿਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ।" "ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਓ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ।" ਪਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਿਆ। ਮਮਤਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਸੰਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਗਰਭ ਵਿਚਲਾ ਬੱਚਾ ਬੋਲ ਪਿਆ। "ਹੇ ਪਿਤਾ, ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਥੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। "ਕਿਉਂਕਿ, ਤੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਇੰਝ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਰਘਤਮਸ ਜੰਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਤਕੀਰਤੀ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰਿ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵ ਅਤੇ ਸੌਰਭੇਯ ਜ੍ਯਾਨ ਇੱਕ ਬਲਦ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਾਮਾ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਬਲਦ ਆ ਗਿਆ। ਯਜਨਾ ਲਈ ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਦੀਰਘਤਮਸ ਨੇ ਬਲਦ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲਦ ਇੱਕ ਵੀ ਕਦਮ ਨਾ ਚੱਲ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਬਲਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।" "ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿਊਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਚੌਪਾਇਆ ਨੂੰ।" "ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਚੋਰੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਕ ਟੋਕ ਨਹੀਂ। ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਪਰ ਗਾਇਆਂ ਲਈ ਇਹੀ ਧਰਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਗਾਇ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਗਾਇਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗ ਗਿਆ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੀ ਛੋਟੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਝ ਗਾਇ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਗਾਇਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁਤਰੀ-ਵਧੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਵਧੂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਸਮਝ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਉਲਟ ਘਟਨਾ ਆਉਣ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬਾਂਝ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਵਿਅਵਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।