ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦਾ ਗਲਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਭਾਰਗਵ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਓ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਚਾਰਯ ਸਾਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣੋ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਹੋਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਗੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਕਾਵ੍ਯ (ਸ਼ੁਕ੍ਰ) ਨੇ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਕਰੂਣਾ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਓ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ੍ਯ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਅੱਜ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੁਸੀਂ ਗੁਆ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹਰਾ ਲਵੋਗੇ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੋਗੇ।" ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕੀਤਾ।" ਦੱਸ ਪੂਰੇ ਯੁਗ ਬੀਤ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਸਾਵਰਣੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਦੁਬਾਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸਾਫ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ ਹੋਏ, ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਵੈ-ਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। "ਬਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ," ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਕ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੋ, ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ। "ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਿਆ, ਮਾਹਾਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਮੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੋਂ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਕਾਵ੍ਯ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਣ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਬਣੀ, ਤਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜੁਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਜੰਗ, ਜੋ ਸੌ ਸਾਲ ਚਲੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ, "ਆਓ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਯੱਗ ਦੁਆਰਾ ਬੁਲਾਈਏ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਵਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਅਮਰਕਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਵਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਹਿਮਤੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਅਮਰਕਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਹਾਰ ਗਏ। ਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਅਮਰਕਾ ਦੇ ਛੱਡ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਬੇਬਲ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਵ੍ਯ (ਸ਼ੁਕ੍ਰ) ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕਾਵ੍ਯ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਤਵਾਲੇ, ਸਾਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਵੰਝਿਤ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੱਢੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਵਾਰ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਹਾਨੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਜੋ ਰਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਹਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਧਾਰਤ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ' ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਮ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਯੱਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੁੱਖ ਯਾਜ਼ਕ ਸੀ; ਚੌਥੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਇਹ ਹੋਇਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਅਵਤਾਰ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਮੁੱਖ ਯਾਜ਼ਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬਲੀ ਨੇ ਸੱਤਵੇਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਵਾਮਨ ਲਈ, ਮੁੱਖ ਯਾਜ਼ਕ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦਵਿਜ! ਹੋਰ ਸੱਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਹੁਣ ਸੁਣੋ। ਪਹਿਲੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਆਏ। ਪੰਦਰਵੇਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੋਇਆ: ਸਮਰਾਟ ਮਾਂਧਾਤਾ, ਉਤਤੰਕ ਆਦਿਕ ਨਾਲ। ਉੱਨੀਵੇਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਛੇਵਾਂ ਜਾਮਦਗਨ੍ਯ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ। ਚੌਵੀਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੁੱਖ ਯਾਜ਼ਕ ਸੀ; ਸੱਤਵਾਂ, ਰਾਵਣ ਵਾਸਤੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਅੱਠਵੇਂ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਅਠਾਈਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਵਿਆਸ ਪਰਾਸ਼ਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਜਾਤੂਕਰਨ੍ਯ ਆਦਿਕ ਨਾਲ। ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਨੌਵਾਂ ਬੁੱਧ, ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਕੰਵਲ-ਨੈਣ, ਦੇਵ-ਸਮਾਨ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਵੈਪਾਇਨ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਉਸੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ, ਜਦੋਂ ਕੇਵਲ ਸੰਧਿਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਲਕੀ ਆਉਣਗੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ। ਦਸਵਾਂ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਯਾਜ਼੍ਣਵਲਕ ਆਦਿਕ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪਾਖੰਡੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।