ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁਰੂਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਲੇ ਹੀ ਉਹ ਭਾਰਗਵ ਹਨ ਜਾਂ ਵਾਂਗਿਰਸ, ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਹੇਠ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਵਿਲੰਬ ਨਾ ਕਰੋ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਵ੍ਯਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਮਹਾਨ ਹਿਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਭਾਰਗਵ, ਯਾਨੀ ਸੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਇਹ ਦਾਨਵ ਮੇਰੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਦੇ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗਵਾ ਬੈਠੋਗੇ ਅਤੇ ਹਾਰ ਜਾਓਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੁਕ ਗਏ, ਦਾਨਵ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਅਸੁਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਅਸੀਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਏ!" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਂਗੀਰਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਲਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਕਾਵ੍ਯਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਵ੍ਯਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੇਰਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਰ ਹੋਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਓ, ਭਾਰਗਵ ਜੀ।" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਭਾਰਗਵ! ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਛਲਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ, ਭ੍ਰਿਗੁਪੁਤਰ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਓ।" ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਨਿਯਤ ਘਟਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਦਾ ਬਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।" ਜਦੋਂ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਬਲ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕੀਤਾ।" ਦਸ ਪੂਰੇ ਯੁਗ ਬੀਤ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਫਿਰ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਦੁਬਾਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣੇਗਾ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸਾਫ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਹੋਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖੁਦ-ਭੂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। "ਬਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ," ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਖੁਦ-ਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਚੇਲੇ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਉਪਰੰਤ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਕਾਵ੍ਯਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੁਕ੍ਰਾ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਣੇ ਹੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜੁਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਯੁੱਧ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਯੱਜ ਕਰਕੇ ਬੁਲਾਈਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਅਮਰਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਵਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਡ ਤੇ ਅਮਰਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਹਾਰ ਗਏ। ਸ਼ੰਡ ਤੇ ਅਮਰਕ ਦੁਆਰਾ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਕਾਵ੍ਯਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸਾਰੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਕਾਲੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ੱਕਤ ਨਾਲ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ। ਵਾਰ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਹਾਨੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਜੋ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ' ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਮ ਤੋਂ, ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਯੱਗ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਉਪਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕ ਸੀ; ਚੌਥੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਇਹੀ ਹੋਇਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਅਵਤਾਰ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕ ਸੀ।