ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਸਾਂਖਯਾ ਨੂੰ, ਯੋਗ ਨੂੰ, ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਆਪਕ, ਦীক্ষਿਤ, ਅਜਨਮੇ, ਸ਼ਰਵ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸੰਯਮੀ, ਗਿਆਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਚੌਪਾਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਟਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਕਠੋਰ, ਅਡੋਲ, ਭੈਅਨਕ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਕੋਮਲ, ਪ੍ਰਧਾਨ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਅਜੇਯ, ਅਮਰ, ਨਿਤ, ਸਦਾ ਵਿਅਸਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜੋ ਰਖਵਾਲੇ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਸਚੇ, ਅਮਰ, ਕਰਤਾਰ, ਕੁਹਾੜੀ ਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਤਾਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਤੁਰੰਤ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜੋ ਮਾਸ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ, ਸੰਕੁਚਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਵਕ੍ਰ, ਰੋਮ ਵਾਲੇ, ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਅਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਫਲ ਅਤੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਚਮਕਦਾਰ, ਤੀਖੇ, ਪ੍ਰਚੁਰ, ਬਲਦ, ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਯੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਉਠਦੇ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਯੋਗਯ, ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ, ਗਿਆਨੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵਿਘਨ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਂਸ, ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਕਾਲੇ, ਵਿਜਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਲਿਪਤ, ਛੇਦਨਯੋਗ, ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੁਵਰਨ ਬਾਹੂ, ਵਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ, ਸਤਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ, ਭੂਰੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਵੱਡੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਰੁਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਥੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਕਵਚਧਾਰੀ, ਰਥੀ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਰਗੁ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਗੁਫਾ-ਵਾਸੀ, ਰਚਨਹਾਰ, ਅਟੱਲ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਚਮੜਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂਕਾਰ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ, ਵਸ਼ਟ ਅਤੇ ਮੰਤਰ-ਸਰੂਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਆਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਆਧਾਰ, ਕਰਤਾਰ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰਵਣ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਰਮ-ਸਰੂਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਅਸੁਰ, ਵਿਸ਼, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਦੈਵੀ-ਸਰੂਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਵੈ-ਜਨਮੇ, ਅਜਨਮੇ, ਪਹਿਲੇ, ਪ੍ਰਾਣੀ-ਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਣ-ਸਰੂਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਆਮੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਨਿਰਗੁਣ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਅਤੇ ਅਮਰ, ਅਵਰਨਨੀਯ, ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਂਖਯ ਦੇ ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ, ਮਹੱਤ, ਜਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅਵ੍ਯਕਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਸਵੈ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਸਨਾਤਨ, ਆਤਮਾ-ਚਿੰਨ੍ਹਤ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਵੱਖਰਾ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਸਤੋਤ੍ਰ! ਜੇ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਅਤੇ ਮੌਨ ਰਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਜਦ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੈਂ? ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?" "ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਭਗਤੀ, ਨਿਮਰਤਾ, ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" "ਤੇਰਾ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ।" ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ; ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਦਸ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ।" "ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ, ਵਰਾਂ ਦੀ ਯੋਗਯ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਇੱਛਾ ਮੰਗੀ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ! ਆ, ਅਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਮਸਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਦਸ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਵਾਸ ਕੀਤਾ।