ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਕਹਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜੀਊਂਦੀ ਰਹੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੀਉ!" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ, ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਜੀਊਂਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵੀ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਜਾਗ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ "ਵਧਾਈ ਹੋ! ਵਧਾਈ ਹੋ!" ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਇਕ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ। ਭ੍ਰਿਗੁ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਣ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਾ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਵ੍ਯ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਾਵ੍ਯ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧੀਏ, ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੁਖਦਾਈ ਕੰਮ ਕਰ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ, ਬਿਨਾਂ ਥੱਕੇ।" "ਕਾਵ੍ਯ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਕਰ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।" ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਕਾਵ੍ਯ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਾਵ੍ਯ ਧੂੰਏਂ ਨੂੰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਇਕ ਯਕ੍ਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਾਵ੍ਯ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ 'ਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਸੀ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠਾ ਜੱਸ ਗਾ ਕੇ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਨਰਮ ਮਲਿਸ਼ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਆਚਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਕਾਵ੍ਯ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰਤਾਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵਰਤ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।" ਇਹ ਵਰਤਾਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਭਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ, ਧਨ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ, ਅਤੇ ਅਜੈਤਾ ਦਾ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵਰਤਾਨੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕਾਵ੍ਯਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਾਹ ਵਜਾਈ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਿਤਿਕੰਠ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਟਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਵ੍ਯਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਰ੍ਹਾ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਟਾਧਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰਤਾਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਜ਼—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੱਗ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਬੀਜ ਧਨ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ, ਤਪਸਵੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਛੋਟੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ, ਲਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ-ਵ੍ਰਿਕਸ਼, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਵਰਤਾਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਪੁਰਖ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸੂਰਜ, ਬਲਵਾਨ, ਘੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਭਾਰਗਵ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਲਵਾਰਧਾਰੀ, ਤਾਰਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਪਸਵੀ, ਤਾਮਬੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਭਿਆਨਕ, ਸ਼ੁਭ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੱਡੇ ਦੇਵ, ਸ਼ਰਵ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ, ਸੁਨਹਿਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਲੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਨਿਪੁੰਨ, ਅਡਿੱਗ, ਡਰਾਉਣੇ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਨੇਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਾਹਕ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਖੋਪੜੀਧਾਰੀ, ਵੀਰ, ਮੌਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ-ਕਲੇ, ਲਾਲ-ਭੂਰੇ, ਲਾਲ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਲਾਲ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਡੰਮਰੂ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਅਜਨਮੇ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਘਰਵਾਲੇ, ਤਪਸਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਂਖਿਆ, ਯੋਗ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਦীক্ষਿਤ, ਅਨਾਹਤ, ਸ਼ਰਵ, ਸ਼ੁਭ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਯਮੀ, ਗਿਆਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ, ਚੌਪਾਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਰਖਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜਲਦੇ, ਗਿਆਨੀ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਠੋਰ, ਅਡੋਲ, ਡਰਾਉਣੇ, ਸ਼ੁਭ, ਨਰਮ, ਮੁਖੀਆ, ਧਰਮੀ, ਧੰਨ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਅਜੈ, ਅਮਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮਸ਼ੀਲ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਭਾਰਤਾਂ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰਖਵਾਲੇ, ਧੀਰਜੀ, ਸੱਚੇ, ਅਮਰ, ਕਰਤਾ, ਕੁਹਾੜੀਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਤਾਪ ਦੇ ਭੋਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਕੱਪੜੇ ਵਾਲੇ, ਤੁਰੰਤ ਜਨਮੇ, ਮੌਤ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਣ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ, ਸੰਕੁਚਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਭਰਪੂਰ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜਟਾ ਵਾਲੇ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ, ਤੀਰਥ, ਵਕਰੀ, ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਪੁੰਨ, ਪੁਲਸਤ੍ਯ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚਮਕਦਾਰ, ਭਿਆਨਕ, ਵਿਅਪਕ, ਬਲਦ, ਵਰਤ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਜੋਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਬੀਜ ਵਾਲੇ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬੜੀ ਆਨੰਦ ਭਰ ਲਿਆ।