ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਘਵਨ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਧਾਰਣ ਤਪੋਬਲ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਜਲਾਊਂਗੀ, ਮਘਵਨ! ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ।" ਇਸ ਦੇ ਅਸਰ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਲਾਏ ਨਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਜ਼ ਲਾ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।" ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਇਸ ਵਿਚ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲਤਾ ਵੇਖੀ, ਪਰ ਆਫਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਉਠਾਇਆ। ਫਿਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਠੋਰ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ—ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ—ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦ-ਜਦ ਧਰਮ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਖੋ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸਿਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।" ਫਿਰ, ਠੰਡੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, "ਜੀਵਿਤ ਹੋ!" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ-ਜਦ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਕਰਕੇ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਭ੍ਰਿਗੁ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਾਵਿਆ (ਭ੍ਰਿਗੁ) ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਚੈਨ ਨਾ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਜਯੰਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਾਵਿਆ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਖਿਲਾਫ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧੀਏ, ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰ, ਬਿਨਾ ਥਕੇ।" "ਤੂੰ ਕਾਵਿਆ ਦੀ ਐਸੇ ਆਦਰ ਕਰ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਸੁਣਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਕਾਵਿਆ ਭਿਆਨਕ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਵਿਆ ਨੂੰ ਧੂਆਂ ਪੀਣ, ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਕਾਵਿਆ, ਅਜਿਹੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪਰ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਸੀ; ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਮੌਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲਿਸ਼, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਹੂਲਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਰਨ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਧੂਆਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵਰਤ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਤਪਸਿਆ, ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਪੁਤ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਉਹ ਸਭ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵਾ ਨੇ ਭਾਰਗਵ (ਕਾਵਿਆ) ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤਾਨੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਧਨ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਅਤੇ ਅਜੈਯਤਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।