ਕਾਵਯ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹੋ, ਅਡੋਲ ਤਪस्या ਅਤੇ ਅਵਿਕਲ ਮਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕਾਵਯ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇ।” ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਾਵਯ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਲੈ, ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ ਧੂੰਏਂ ਨੂੰ ਹੀ ਅਹਾਰ ਬਣਾਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ। ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।” ਭਰਗੁਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰਾਂਗਾ।” ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਧਾਰਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਸੁਰਾਂ ਦੀ خاطر, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਆਸੁਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਆਸੁਰਾਂ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਉਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਆਚਾਰਯ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਰਹੇ ਹੋ।” “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਬਿਨਾ ਆਚਾਰਯ ਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਛਾਲੀ ਤੇ ਕਾਲੀ ਮਿਰਗਚੰਬੜ ਦੀ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿਚ, ਨਿਰਕਰਮ ਤੇ ਨਿਰਧਨ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਬਿਨਾ ਲੜੇ, ਆਉ ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ। ਆਉ ਇਹ ਕਠਨਾਈ ਸਹਿ ਲਵਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਆਚਾਰਯ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਂਗੇ।” ਇਹ ਆਖਕੇ, ਸਭ ਆਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਡਰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ—ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ; ਜਦ ਤਕ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।” ਪਰ ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਨੇ ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਲਪੂਰਵਕ ਆਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਵੇਖ, ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖੀ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ-ਵਿਹੀਣ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।” ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਮਹਾਨ ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਵੇਖ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਵਸਿਤ ਦੇਖ ਕੇ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਵੇਖ, ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਖੀ, “ਹੁਣ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਲਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—ਮੇਰੀ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵੇਖੋ।” ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਗੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ?” ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਸਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ—ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।” ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ, ਇਸ ਵਕਤ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਉਠਾਇਆ, ਸੰਕਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ। ਤੇ, ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ, ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਦੇ ਕਠੋਰ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਡਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਨਾਰੀ-ਵਧ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਭਰਗੁ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਪਤਨੀ-ਵਧ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।” ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਦ ਜਗਤ ਵਿਚ ਧਰਮ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਰਗੁ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਲਈ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਸਿਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਖਿਆ, ‘ਉਹ ਜੀਵੇ।’” “ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਧਰਮ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੀਵੇ; ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਆਖਿਆ, “ਜੀਉ!” ਤੇ, ਇਹ ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਿਆ ਵੇਖ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ “ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!” ਆਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਰਗੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਵਾਪਰਿਆ। ਅਡੋਲ ਭਰਗੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਇਹ ਵੇਖ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਾਵਯ ਤੋਂ ਡਰ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕਾਵਯ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧੀ, ਮੈਂ ਭਰਗੁ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।” “ਤੂੰ ਜਾ, ਉਸਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੁਹਣੇ ਕੰਮ ਕਰ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ। ਤੂੰ ਐਸਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੀ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਕਾਵਯ, ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਈ। ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਾਵਯ ਧੂੰਆ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਯਕਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।