ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਤਾਰਕਾਮਯ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧਕ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ। ਭਿਆਨਕ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਾਲਾਹਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਂਡ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਯਮਿਤ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਪੁੰਸਕ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾ ਯੁੱਧ ਸਨ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਏ। ਇਹ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਸਨ, ਪਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਏ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਰਾਜਾ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਫ਼ਲ-ਫ਼ੂਲਿਆ। ਫਿਰ, ਬਹੱਤਰ ਹੋਰ ਇਕਾਈਆਂ, ਕਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਨੇ ਇਕ ਲੱਖ ਸਾਲ, ਫੇਰ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਵੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤਕ ਬਲੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚੁਣਿਆ। ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਦਸ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਚਲਿਆ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਘਨ ਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਦਸ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਇਹ ਰਾਜ ਚਲਿਆ। ਜਦ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਾਕਾ (ਇੰਦਰ) ਦਾ ਰਾਜ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਯਜਨ 'ਤੇ, ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ: "ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਉਂ?" "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ; ਆਓ ਅਧੋਲੋਕ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਵਿਅਥਿਤ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਜੜੀਆਂ, ਰਸਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।" ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। "ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਚਲੀਂ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਚਲੋ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਮਾਰ ਦਈਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧੋਲੋਕ ਭੇਜ ਦਈਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਆਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕੋਲ ਭੱਜੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਹਟਾ ਲਈ। ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ-ਭੈ ਬਿਨਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਪਿਛਲੇ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ: "ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵਾਮਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਲਏ; ਬਲੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨਾ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵੱਧ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਬਚੇ ਹੋ, ਥੋੜੇ ਹੀ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।" "ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਲਈ; ਜਦ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੋਵੇਗੀ।" ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਬਕਸਾ ਅਤੇ ਰਥ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ," ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤਕ, ਤਪ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ, ਬਿਨਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਏ, ਜਦ ਤਕ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।" "ਹੇ ਦਾਨਵੋ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹੋ, ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।" ਇੰਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕਾਵਿਆ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਗਿਆ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਲਟਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਧੂੰਏਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਬਣਾਕੇ, ਵਰਤ ਕਰੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣਗੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਭਰਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕੁੰਡਧਾਰਾ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਥੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਡਰ ਕੇ ਉਠੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਵਰਤ ਵਿਚ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਮਾਰਣ ਆਏ ਹੋ।" "ਅਸੀਂ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਛਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਅਤੇ ਵਿਹਿਨ ਖੜੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਆਸ, ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣੀ ਹੈ।