ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਹੁਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਹੁਕਾ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਕ, ਅਨੁਯਾਈ, ਝੰਡਾ-ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਗਰਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਸੁਸਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਯਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਧ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ; ਇਹ ਆਹੁਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਆਹੁਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਆਹੁਕੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਆਹੁਕਾ ਦੀ ਧੀ ਕਾਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਦੇਵਕਾ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਦੇਵਕਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵੀਰਵਾਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮਾਨ ਸਨ। ਦੇਵਵਾਨ, ਉਪਦੇਵ, ਸੁਦੇਵ, ਤੇ ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ Vasudeva ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸੱਤ ਹਨ: ਦੇਵਕੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵੀ, ਮਿਤ੍ਰਦੇਵੀ, ਯਸ਼ੋਧਰਾ, ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ, ਸਤ੍ਯਦੇਵੀ, ਤੇ ਸੁਤਾਪੀ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ; ਕੰਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਨਯਗ੍ਰੋਧਾ, ਸੁਨਾਮਾ, ਕੰਗਕਾ, ਸ਼ੰਕੁ ਤੇ ਹੋਰ। ਅਜਭੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲ, ਯੁੱਧਮੁਸ਼ਟੀ, ਤੇ ਸੁਮੁਸ਼ਟੀਦ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ: ਕੰਸਾ, ਕੰਸਾਵਤੀ ਤੇ ਹੋਰ। ਸੁਤੰਤੁ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲੀ ਤੇ ਕੰਗਕਾ—ਇਹ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਕੁਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੜੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ। ਭਜਮਾਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਦੁਰਾਥਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਅਧਿਦੇਵ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਵਿਦੁਰਾਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਅਧਿਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸ਼ੋਣਸ਼ਵਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨ—ਦੋਵੇਂ ਧਰਮ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ। ਸ਼ੋਣਸ਼ਵਾ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸ਼ਾਮੀ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ, ਨਿਕੁੰਤਾ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ। ਸ਼ਾਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ੇਤ੍ਰਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੋਜਾ, ਤੇ ਭੋਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹ੍ਰਿਧਿਕਾ। ਹ੍ਰਿਧਿਕਾ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਸਭ ਮਹਾ-ਬਲਸ਼ਾਲੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਮੱਧਮ। ਦੇਵਾਰ੍ਹਾ, ਨਭਹ, ਭੀਸ਼ਣਾ, ਅਜਾਤਾ, ਵਨਜਾਤਾ, ਤੇ ਕਰੰਭਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ—ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਦੇਵਾਰ੍ਹਾ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਕੰਬਲਾਬਰ੍ਹਿਸ਼ਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੰਜਸ, ਤੇ ਅਸਮੰਜਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਮੋਜਾਤਾ। ਅਜਾਤਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ: ਸੁਦੰਸ਼ਤ੍ਰਾ, ਸੁਨਭਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇਹ ਅੰਧਕਾ ਵੰਸ਼ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਅੰਧਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨਿਰੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ; ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਯੁੱਧਜਿਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਮਿਧੁਸ਼ਾ, ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ, ਸ਼ਿਬੀ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਕ੍ਰਿਤਲਕਸ਼ਣ। ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਨਿਘਨਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ: ਪ੍ਰਸੇਨਾ (ਮਹਾਂਵੀਰ) ਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸੇਨਾ। ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਕੋਲ ਸਯਮੰਤਕਾ ਨਾਭੀਰਤ ਰਤਨ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਮੰਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਵੀ ਉਹ ਹਾਸਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਰਤਨ ਪਹਿਨ ਕੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸੀ। ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਭਾਲੂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਭਾਲੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਭਾਲੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਤਨ ਲੈ ਗਿਆ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਰਤਨ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦਾ ਕਤਲ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਰਤਨ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੰਯੋਗਵਸ਼ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ; ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਭਾਲੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ; ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਮਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੁਭਾਗਣ ਧੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇ। ਇਹ ਰਤਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—" ਫਿਰ ਮਹਾਂ-ਬਾਹੂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੂੰ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਤਨ ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਲੈ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਰਤਨ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ।" ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀਆਂ ਦਸ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਕੈਕੇਯਾ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇ ਭੰਗਕਾਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਭੰਗਕਾਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਰਤਵਤੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੁੰਦਰ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਕਾਇਮ, ਤੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਵੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਹੁਕਾ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੇਵਕਾ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ, ਤੇ ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ, ਨਿਆਂ ਤੇ ਵਿਰਾਸਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।