ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਚੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੁ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜੋ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਡੱਕ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਪਰ, ਹੇਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਭਾਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਅੱਗੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੜਕਦੇ ਖਜੂਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਹੈ ਹੇਹਯ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਤੈਥੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੀਨ ਲਵੇਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਢੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮਾ ਉਸਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਇਹ ਵਰ ਵੀ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਬਲਵਾਨ, ਨਿਰਭੀਕ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਸ਼ੂਰ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਕਰੋਸ਼ਟ੍ਰੀ, ਜਯਧਵਜ, ਵੈਕਾਰਤਾ ਅਤੇ ਅਵੰਤੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਾਲਜੰਘਾ ਕਹਲਾਏ, ਉਹ ਵੀ ਸੌ ਸਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਹੇਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਤ ਹਨ: ਵਿਤੀਹੋਤ੍ਰ, ਸ਼ਰਯਾਤ, ਭੋਜ, ਅਵੰਤੀ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤੀਹੋਤ੍ਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਬਹਾਦਰ ਕੁੰਡੀਕੇਰ ਤੇ ਤਾਲਜੰਘਾ ਵੀ ਸਨ। ਵਿਤੀਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨਰਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਜੈਅ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਤ੍ਰਕਰਸ਼ਣ ਸੀ। ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੇ ਕੁਝ ਘਟ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, "ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਪਾਵਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਾੜਿਆ? ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ?" ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਧਾਰ ਕੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਦੇਵਾਂ?" ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਚਲ (ਅਡੋਲ) ਵਸਤੂਆਂ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵਾਂਗਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਚਲ ਵਸਤੂਆਂ ਸਾੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਨ ਵਾਲਿਆਂ 'ਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਸੂਰਜ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਰ ਤੇ ਚੌਂਫੇਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ, "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾਣਗੇ, ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਉਠਣਗੇ। ਇਹ ਅਚਲ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਚਲ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਪਿੰਡ, ਆਸ਼ਰਮ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਵਨ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਖੇਤਰ ਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਦੱਖਣ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਘਾਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬਚਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤਪਸਵੀ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਣ ਕਿ ਕਰੋਸ਼ਟੁ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੰਸ਼ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ। ਕਰੋਸ਼ਟੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਜਿਨੀਵਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਜਿਨੀਵਾਨ ਤੋਂ ਸੁਵਾਹਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਸੁਵਾਹਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਸ਼ੰਗੁ ਸੀ, ਜੋ ਵਚਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਰੁਸ਼ੰਗੁ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵਕ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤ੍ਰਾ ਹੋਇਆ। ਚਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਫਿਰ ਚੈਤਰਰਥੀ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਬਣਿਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਚੌਪਈ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਧਨ-ਧਾਨ, ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੌ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿਥੁਸਾਹਵ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਿਥੁਸ਼ਰਵਾ, ਪ੍ਰਿਥੁਯਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਿਥੁਧਰਮਾ, ਪ੍ਰਿਥੁੰਜਯ, ਪ੍ਰਿਥੁਕੀਰਤੀ, ਪ੍ਰਿਥੁਮਨਾ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਕਹਲਾਏ। ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪ੍ਰਿਥੁਸ਼ਰਵਾ ਸੁਯਜ్ఞ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੁਯਜ्ञ ਦੇ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ। ਸੁਯਜ्ञ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਉੱਤਮ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਿਆਂ ਕੀਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ। ਉਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿਤਿਕਸ਼ੁ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮਰੁੱਤ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਸੀ। ਮਰੁੱਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹਾਦਰ ਕੰਬਲਾਬਰਹਿਸ਼ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆਨੀ ਕੰਬਲਾਬਰਹਿਸ਼ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰੁਕਮਕਵਚ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕਵਚਧਾਰੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।