ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਯੁਵਕ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਜ ਕੌਣ ਭੇਜ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਧਰੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜਸੀ ਪਦਵੀ ਤੇ ਹੋ?” ਉਸ ਯੁਵਕ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਰ ਜਾਵਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋਗ ਲੋਕ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾਂਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਖਾਹੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹੋ, ਕੀ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲੋਕ ਹਨ? ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਜਿੰਨੇ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਅਨੇਕ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਖਾਹੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗੋ। ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼, ਵਾਤਾਵਰਨ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਣ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਵੋ।” ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਵੀ, ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਦਾ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਨੀਚ ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਊਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਕਰਾਂ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਕੀ ਪੁੰਨ ਹੋਵੇਗਾ?” ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।” ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, “ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਸੱਤ ਸੌ ਦਿਨ ਲੰਬੇ ਹਨ, ਮਧੂ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਲੋਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੋ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪੁੰਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਪੱਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਨਿਰਦਈ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਪੱਥ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਤਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਅਨਿਆਇਕ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੁਮਾਨਸ ਨੇ ਯਯਾਤਿ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਵਸੁਮਾਨਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਾਸ ਦੀ ਤੀਲੀ ਨਾਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦ ਲੈ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠੀ ਵਪਾਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਕਦੇ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਰਹਿਣ।” ਫਿਰ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲੋਕ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਬੋਲੀਆਂ ਜਾਂ ਮਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਘਟਿਆ ਸਮਝਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਨੇਕ ਅਸੀਮ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖਰੀਦਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ। ਜਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਚਲੇ ਜਾਓ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਲੋਕ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।” ਫਿਰ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੇ ਕੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਕਿਸ ਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ?” ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, “ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਨ, ਰਥ ਤੇ ਬੈਠੋ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਪਾਰ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ’ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗੇ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਰਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੱਲਾਂਗਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਇੰਦਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਕਿਉਂ ਦੌੜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵਯਾਨਾ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, “ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੱਚ, ਅਹਿੰਸਾ, ਲਾਜ, ਕਿਸਮਤ, ਧੀਰਜ, ਸਮਤਾ, ਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣ ਸ਼ਿਬੀ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਜ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਬੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇਗਾ।” ਫਿਰ ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਯਯਾਤਿ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕਿਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ? ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਨੇ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਫ ਸੁਥਰੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮੇਤ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਚੰਗੀ ਭੋਜਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਖਜ਼ਾਨੇ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪੁੰਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।” ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈਆਂ, ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।