ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਜਾਗਦਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਸੋਂਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਸਾਵਧਾਨ ਅਤੇ ਸਵਾਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਪਣੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪੁਰਾਤਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਯਜਨ ਕਰੇ, ਸਦਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਦਿੱਤੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਂ ਲਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ, ਅਪ੍ਰਾਧ ਤੋਂ ਬਚਦਾ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਂਦਾ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਤ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹُنਰ-ਕਲਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀਊਂਦਾ, ਸਦਾ ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਸਬ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਅਲਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੋਂਦਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਅਸਲ ਭਿਖਾਰੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਾਤ ਲੋਕ ਕਾਮਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸੁਖ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਰਾਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰੇ। ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਦਸ ਪਿਛਲੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦਸ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕਵੀਹਵੇਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਪੂਰਨ ਪੂਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਹਨ, ਇਹ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਲਈ ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਲਈ ਜੰਗਲ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਗਿਆਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਲੰਗੋਟ ਵਰਗੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਨੀ ਖੁਰਾਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਜੰਗਲ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਮੌਨ ਵਰਤਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਹਨ, ਨਖ ਕਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਹੈ ਪਰ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀ ਤਪ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੁਆਲਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ ਮੌਨ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਫਿਰ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਅਗਲੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੋਵਾਂ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਇਕਠੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ: "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਤੇ ਕਾਮੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ ਵੀ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਜਿਉਂਦਾ ਜਾਂ ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਇਹੀ ਨਿੱਘਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਹਾਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਕਿਸਨੇ ਭੇਜਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ? ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਹੋ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ: "ਜਿਸ ਦਾ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੱਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਿੱਗਾਂਗਾ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਾ ਡਿੱਗਣਾ ਵੀ ਸਭ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਕੀ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲੋਕ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਡਿੱਗ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਜਲਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਵੈਰੀ-ਵਿਨਾਸ਼ਕ।" "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ, ਨਾਂ ਕੋਈ ਅ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ—ਕੋਈ ਵੀ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।" "ਇੱਕ ਨਿਮਨ-ਜਾਤਿ ਅ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਧਰਮ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੋਕ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਨ, ਰਾਜਾ—ਹਰ ਇੱਕ, ਸੱਤ ਸੌ ਦਿਨ ਲੰਬਾ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ; ਪਰ ਉਹ ਸੀਮਤ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਦ ਤੂੰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ; ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਮੋਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੂਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਅਕਸਮਾਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" "ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਤਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਧਰਮ ਹੋਵੇਗਾ? ਇੰਝ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਵਸੁਮਾਨਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਸੁਮਾਨਸ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ: ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਦ ਤੂੰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ; ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਇਕ ਘਾਸ ਦੀ ਤਿੰਨਕ ਨਾਲ ਹੀ ਖਰੀਦ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।" "ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਵਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ। ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਵਸੁਮਾਨਸ; ਇਹ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।" "ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਲੋਕ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼, ਸੰਯਮ, ਤਿਆਗ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਸੱਚੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।