ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚੌਪਾਇਆ ਜੀਵ, ਦੁਪਾਇਆ ਜੀਵ ਅਤੇ ਪੰਛੀ—all ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ? ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਾਨਵ ਉੱਚੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ? ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿਓ ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖਮਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।” ਜਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਤਪ, ਦਾਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਲਜਾ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆ—ਇਹ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਲਈ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਜਾਂ ਮਾਣ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਸੀਮਤ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਐਸੇ ਕੰਮ ਹਨ ਜੋ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਯਜ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਰਖੀ ਚੁਪ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪਾਠ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਣ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਵੇ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਨੇਕ ਲੋਕ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ। “ਦੇਣ”, “ਯਜ”, “ਪਾਠ” ਅਤੇ “ਸੁਣਨ”—ਇਹ ਸਭ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਆਸ਼ਰਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਦਰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਸ ਉੱਚੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਇਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਕ ਭਿੱਖਿਆਟਣ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ? ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਕਰਤਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਾਧੂ ਕਿਵੇਂ? ਇਹਨਾਂ ਸਬੰਧੀ ਅਨੇਕ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।” ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੋ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦਾ, ਆਖਰੀ ਸੌਂਦਾ, ਨਰਮ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ, ਅਡੋਲ, ਸੁਚੇਤ ਅਤੇ ਅਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਯਜ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਪੁਰਾਤਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ—ਐਸਾ ਸਾਧੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਿਤ ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੋਦਾ, ਘੱਟ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਭਿੱਖਿਆਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਾਤ ਲੋਕ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਸੇ ਰਾਤ ਸਿਆਣਾ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ। ਜੰਗਲਵਾਸੀ ਸਾਧੂ, ਦਸ ਪੂਰਵਜਾਂ, ਦਸ ਪਿੱਛਲੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕਵੀਹਵੇਂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੱਤ ਛੱਡ ਕੇ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।” ਜੋ ਸਾਧੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜੰਗਲ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਆਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਜੰਗਲਵਾਸੀ ਲਈ ਪਿੰਡ ਕਿਵੇਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਪਿੰਡਵਾਸੀ ਲਈ ਜੰਗਲ ਕਿਵੇਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?” ਜਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: “ਜੋ ਲੋਕਿਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹੀ ਜੰਗਲਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਾਧੂ ਨੇ ਅਗਨਿ, ਘਰ-ਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਲੰਗੋਟ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਹੀ ਯੋਗ ਹੈ।” ਉਹ ਭੋਜਨ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਜਿੰਨਾ ਜੀਊਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਿੰਡਵਾਸੀ ਲਈ ਜੰਗਲ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਧੂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਮ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਸਾਫ, ਨਖ ਕਟੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸਜਿਆ, ਚਿੱਟਾ ਨਹੀਂ ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਜਦ ਸਾਧੂ ਤਪ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਘੱਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁਅਲਤਾ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਠ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਮੌਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਤਦ ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੋੜਦੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ?” ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖਿਆਟਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।” ਜੇ ਕੋਈ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾ ਪਾ ਸਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅੰਗ-ਭੰਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਰੂੜ ਹੈ, ਉਹ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਾਭ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾ ਰੱਖੇ—ਉਹ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਕਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਨ? ਤੁਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ, ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਹੋ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ—ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ? ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰਾਜ-ਪਦ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ?” ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਦੱਸ ਕੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗਾਂਗਾ; ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਡਿੱਗਣਾ ਵੀ ਸਾਰੇ ਯੋਗਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾਂ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹੋ, ਕੀ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲੋਕ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਦਾ ਜਾਣੂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨੇ ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਸਮੇਤ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਬਣੇ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗੋ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ, ਜਲਦੀ ਲੈ ਲਵੋ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਨ, ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਓਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਨ। ਇੱਕ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੀ ਵਾਈਫ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀਰ ਨਾਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪੁੰਨ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੋਕ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਜਾਣੂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਈ ਲੋਕ ਹਨ, ਰਾਜਨ—ਹਰ ਇੱਕ ਸੱਤ-ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਦਾ, ਮਧ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ; ਪਰ ਇਹ ਸੀਮਤ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।