ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਮਾਨ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਦ ਇਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਮ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਇਹ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਆਏ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਦ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਕ, ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਮੈਂ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉੱਥੇ ਪੁੰਨ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਲਝਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੇਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੂੜੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਸਿਆਲਾਂ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਸਟ ਅਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ।" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦ ਪੰਛੀ, ਗਿੱਧ, ਉੱਲੂ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਐਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਧਰਤੀ ਨਰਕ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਉੱਤਰ ਆਇਆ, "ਜਦ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" "ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੀ। ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼, ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਐਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਣਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਲਹੂ, ਵੀਰਜ ਅਤੇ ਪੁੰਖਣੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਦ ਪੁਰਖ ਦੇ ਸੰਚਾਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਣਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਚੌਪਾਇਆ ਤੇ ਦੋਪਾਇਆ ਜੰਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਜਣਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਜਣਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?" "ਸਰੀਰ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖੇਤ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹੋ।" ਉੱਤਰ ਆਇਆ, "ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹਵਾ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਪੁੰਖਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਉਹ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਧੁਨੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।" "ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਖਦਾ ਹੈ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੀ ਦੇਹ ਸਾੜੀ ਜਾਵੇ, ਦੱਬੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਤੇ ਵਰਗਾ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੋਰ ਗਰਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ!" "ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੰਮਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ!" "ਚੌਪਾਇਆ, ਦੋਪਾਇਆ ਅਤੇ ਪੰਛੀ—ਇਹ ਸਭ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ?" "ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖਮਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਤਪ, ਦਾਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ, ਲਾਜ, ਸਿੱਧਾ-ਪਨ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਸਭ ਤਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਸੀਮਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਚਾਰ ਕਰਮ ਹਨ ਜੋ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ ਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੋਮ, ਮੌਨ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਦਾਨ।" "ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਣ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਜੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਨੇਕ ਲੋਕ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨੇਕਾਂ ਦੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੁਸਟ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪੁੱਜ ਸਕਦੇ।" "'ਦੇਣ', 'ਯਜ', 'ਪੜ੍ਹ', 'ਸੁਣ'—ਇਹ ਚਾਰ ਕਰਮ ਨਿਰਭੈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਕਰਨਯੋਗ ਹਨ।" "ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਆਸਰਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਚਤ ਭਲੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ, ਉੱਚਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਕ ਜਤੀ ਕਿਵੇਂ? ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਰੰਨ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਇਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।" "ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੋ ਸਦਾਚਾਰ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦਾ, ਆਖਰੀ ਸੋਉਂਦਾ, ਮਿੱਠਾ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਅਟੱਲ, ਚੌਕਸ ਅਤੇ ਸਵਾਧਿਆਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਧਨ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਯਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਧਰਮ ਹੈ।" "ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ, ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਜੋਗੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੈਯਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਉੱਚਤ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਹਥਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਦਾ ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਵਿਆਗ੍ਰ, ਘਰ-ਵਿਹੂਣ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੋੜੀਦਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ—ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੋਕ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮੌਜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਚਤ ਬਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।" "ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਦਸ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ, ਦਸ ਉੱਤਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕਵੀਹਵੇਂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੱਤ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਜੋਗੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।" "ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਪਿੱਛੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" "ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋਗੀ ਜੋ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਸਮੇਂ, ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।