ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਆਪਣੀ ਗੱਲ सुना ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸੇ ਸੀ।" ਅਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕ (ਲੋਕਾਂ) ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ—ਕਦੋਂ, ਕਿਵੇਂ, ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ? ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਖੋਲ੍ਹੋ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਥੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕ (ਸਵਰਗ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪੁਰੁਹੁਤਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਮਰ ਤੇ ਦੁਰਲਭ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਪਤੀ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਲਯ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਰਗੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨੰਦਨਵਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖਦਾ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਿਹਾ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾ!" ਇਤਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ, ਨੰਦਨਵਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਚਾਨਕ, ਮੈਂ—ਜੋ ਪੂਰਨ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ। ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਜਿਹੜਾ ਧਰਮਵਾਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਹਵਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਓਹ ਸਥਾਨ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।" ਫਿਰ ਅਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਨਵਨ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸੇ, ਫਿਰ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ ਕੇ, ਓਹ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ?" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਿਵੇਂ ਇਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਅਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉੱਥੇ ਪੁੰਨ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਕੌਣ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਖੇਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰੋਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਗਿਦੜਾਂ, ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਿੰਦਣੀ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ।" ਅਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦ ਪੰਛੀ, ਗਿਦੜ, ਉਲੂ ਤੇ ਕੀੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨਰਕ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਦੋਂ ਦੇਹ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਛੇ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਨ; ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੈਤ, ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਅੰਬਰੀਓ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ?" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਲਹੂ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਪਰਾਗ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਪੁਰਖ ਵਲੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਬਰੀਓ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ, ਜੜੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਚੌਪਾਇਆ ਤੇ ਦੋਪਾਇਆ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਅੰਬਰੀਓ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਅੰਬਰੀਓ ਨਵੀਂ ਦੇਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦੱਸੋ, ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਦੇਹ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ, ਹੋਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖੇਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹਵਾ ਅੰਬਰੀਓ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਪਰਾਗ ਦੇ ਨਾਲ। ਉੱਥੇ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤ ਆਪਣਾ ਅਡਾਣ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਅੰਬਰੀਓ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਧੁਨੀ ਸੁਣਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਖਦਾ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ, ਮਨ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠ ਇੰਦਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਾੜਿਆ, ਦੱਬਿਆ ਜਾਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਸਤਿਤਵ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਸ਼ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ?" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਦ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁੱਤੇ ਵਰਗਾ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਗਰਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ। ਕੀੜੇ, ਕੀਟ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ। ਚੌਪਾਇਆ, ਦੋਪਾਇਆ ਤੇ ਪੰਛੀ—ਇਹ ਸਭ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਹੈ?" ਅਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਤਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤਪ, ਦਾਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਲਜਾ, ਸਿਧਾ-ਪਣ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਲਈ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਦਾ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦਾ ਲੋਕ ਸੀਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਚਾਰ ਕਰਮ ਹਨ ਜੋ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ ਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਯਜ, ਮੌਨ, ਪਾਠ, ਤੇ ਦਾਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਫੂਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। "ਦੇਵੋ," "ਯਜ ਕਰੋ," "ਪਾਠ ਕਰੋ," "ਸੁਣੋ"—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਰਭੈ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਆਸਰਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ—ਉਸ ਪਰਮ ਭਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇ ਆਗਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕਿਵੇਂ? ਜੋ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਣਵਾਸੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੈ? ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਇਹ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।