ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਸ਼ਟਕਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਮਰ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਚਲਣਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਦੇ ਆਦਤਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਕਤਾ ਦੇ ਉਲਟ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵੀ ਇਹੋ ਰਾਹ ਪਕੜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਅੱਗੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਹਰ ਜੀਵ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਬਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਹ ਹੀ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ। ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਹੇ ਆਸ਼ਟਕਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੰਮਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਸਰਜਣਹਾਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਮੈਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਹੀ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ। ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡਿਆਂ, ਅੰਕੁਰਾਂ, ਰੇੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਕੀੜਿਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ—ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਅਸਥਾਈ ਹਨ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਖੀਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਕੀ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਇਸ ਲਈ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਯਯਾਤੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪਿਤਾਮਾ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ?” ਆਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕ ਭੋਗੇ, ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ; ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸੋ।” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਥੇ ਮੈਂ ਚਕਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ; ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪੁਰੂਹੁਤਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਸਿਆ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਸਿਆ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਵੱਸਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਤੇਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ-ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਲਾ ਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਿਹਾ, ‘ਨਾਸ ਹੋ ਜਾ!’ ਇਹ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਫਿਰ, ਨੰਦਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪੂੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਚਾਨਕ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੂੰਨ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ—ਮੈਂ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਮੈਂ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ?’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਵਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਧੂੰਏਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਆਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ?” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਮੁਕਣ ਤੇ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂੰਨ ਮੁਕਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਘਾ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਆਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉੱਥੇ ਪੂੰਨ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਖੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੌਣ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਖੇਤ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹੋ।” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਇਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ, ਗਿੱਧ, ਗੀਦੜ, ਕਾਂ, ਆਦਿ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੰਦੇ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜੇ ਹੋਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਲੈ। ਆਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦ ਪੰਛੀ, ਗਿੱਧ, ਉਲੂ, ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਐਸੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਜਦ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿਸਦੇ ਹੋਏ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੀ; ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੈਤ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।” ਆਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅੰਡੇ ਬਣਦੇ ਹਨ?” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਲਹੂ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਪਰਾਗ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਪੁਰਖ ਨੇ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਾਮ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਉਂ ਅੰਡਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੂਟੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਚੌਪਾਇਆ ਤੇ ਦੋਪਾਇਆ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਐਸੇ ਹੀ ਅੰਡੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਇੱਥੇ ਅੰਡਾ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਸੰਦੇਹ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” “ਜਦ ਸਰੀਰ ਤੇ ਇਸਦੇ ਅੰਗ-ਪ੍ਰਤਿਅੰਗ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਦੇਖਣ, ਸੁਣਨ ਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੇਤ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹਵਾ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਪਰਾਗ ਦੇ ਨਾਲ; ਉੱਥੇ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਕੰਨ ਨਾਲ ਧੁਨ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਾੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੱਬਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਉਹ ਅਸਤਿਤਵ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨੀਂਦ ਵਿਚਲੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੋਰ ਗਰਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ। ਕੀੜੇ ਤੇ ਕੀਟ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ।