ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਕ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੱਗਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ। ਤੁਸੀਂ ਇਤਨੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸੀ, ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਪਏ?” ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਛੀਏ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ?” ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਯਯਾਤਿ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਨਾਹ ਹੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੋ। ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਾੜਨ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਸਹਿਣ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ’ਤੇ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਯਯਾਤਿ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ। ਮੈਂ ਉਮਰ ’ਚ ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਜਾਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਅਧਰਮ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਮੰਦਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਉਲਟ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਇਹ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੀ ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕਿਸਮ-ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਜਿਸਨੂੰ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਘਬਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾਹ ਤਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾਹ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।” “ਮੈਂ ਡਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡੇ, ਬੀਜ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਕੀੜੇ, ਮੱਛੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ—ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਰਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਚਿੰਤਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕੀ ਕਰ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਸ ਲਈ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪਿਤਾਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਭੋਗੇ, ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਚਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਦੇ ਅਮਰ ਤੇ ਅਜਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।” “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਲਯ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਵੱਸਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਐਸੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹਵਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਵੱਸਿਆ।” “ਉੱਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਿਹਾ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ, ‘ਨਾਸ ਹੋ ਜਾ!’ ਇਹ ਤਕ ਮੇਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਨੰਦਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ, ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।” “ਅਚਾਨਕ, ਮੈਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਸਨ ਤੇ ਮੇਰਾ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਸੀ। ਡਿੱਗਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਨਾ ਸਥਾਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਹਵਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।” ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਯੁਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ?” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ, ਜਦ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉੱਥੇ ਪੁੰਨ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੌਣ ਉਥੇ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸਦੇ ਆਲਯ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੂਕਰ, ਗਿੱਦੜ, ਕਾਂ, ਆਦਿ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਮੰਦੇ ਤੇ ਦੋਸ਼ਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ।” ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦ ਪੰਛੀ, ਗਿੱਧ, ਉੱਲੂ ਤੇ ਕੀੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਐਸੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਧਰਤੀ ਨਰਕ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਜਦ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।” “ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।” ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਐਸੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਪੁੰਨ-ਪਾਪ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਅਸ਼ਟਕ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।