ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਉਹ ਹਵਾ ਪੀ ਕੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚ austerity (ਤਪ) ਕੀਤਾ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੀ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਉਹ ਸੁਪਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਵਸੁਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਂਰਾਜ ਯਯਾਤੀ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਸ ਧਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦ ਪੂਰਾ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਿਆ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਤੇਰਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਸਰਹੱਦਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।' ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੋ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਅ-ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ, ਮਾਨਵ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਅਤੇ ਅਣਪੜ੍ਹਿਆਂ ਵਿਚ, ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।" "ਜਦ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਨਿੰਦਕ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਣੇ, ਨਾਹ ਹੇਠਲੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਣਾ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣੇ, ਨਾਹ ਲਾਲਚ ਵਾਲੀ ਕਠੋਰ ਬੋਲੀ।" "ਜੋ ਨਿੰਦਕ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਝੱਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਭਾਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਅੱਗੇ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇ, ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।" "ਬੋਲੀਆਂ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਜਿੰਦ-ਜਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੇ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਐਸਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸਤੀ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲੋ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰ ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰੋ, ਦਾਨ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿਓ।" "ਆਪਣੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਕਿਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਨ, ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ, ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਪੂੰਨ depleted ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਘਟ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂ।" "ਤੂੰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਗੁਆ ਕੇ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਹੈ, ਘਟ ਨਾ ਸਮਝ।" ਫਿਰ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਖ, ਮਹਾਨ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਸ਼ਟਕਾ, ਜੋ ਨੇਕੀ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵਸਵਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇ ਜਲਦੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ?" "ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਣਗਣ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਅਟਕਲਾਂ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਤੈਨੂੰ ਦੇਵ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਤੇਰਾ ਜਸ਼ਨ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੀ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਣ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।" "ਸਾਨੂੰ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਇੱਛਿਤ ਹੈ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ?" "ਆਪਣੀ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਉਲਝਣ ਛੱਡ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।" "ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਖ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਇੱਥੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।" "ਅੱਗ ਸਾੜਨ ਵਿਚ ਮਾਹਰ, ਧਰਤੀ ਲੈਣ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਹਰ ਹੈ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੂਰਾ ਦਾ ਪਿਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਪੂੰਨ ਨਾਲ।" "ਮੈਂ ਉਮਰ ਵਿਚ ਤੋਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਦੁਵਾਰਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ, ਤਪਸਿਆ ਜਾਂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਉਮਰ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਂ,' ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਵਾਰਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ।" "ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨੇਕ ਲੋਕ ਅਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਚੁਕਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਖਿਆ।" "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।" "ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਰੂਪ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਰਮ-ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ; ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਘਬਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਵਧੇਰੇ ਹੈ।" "ਸੱਚਮੁੱਚ, ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ।" "ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋ, ਸੁਖ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮ-ਚਿੱਤ ਰਹੇ, ਸੋਚੇ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਵਧੇਰੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ।" "ਡਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਅਸ਼ਟਕਾ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਹੀ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।" "ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡਿਆਂ, ਅੰਕੁਰਾਂ, ਰਿੰਗਣੀਆਂ, ਕੀੜਿਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ—ਸਭ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਨਿਸ਼ਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵਾਂ? ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵਾਂ? ਇਸ ਲਈ, ਜਾਗਦੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹਾਂ।