ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੰਘਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਖ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਭੋਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਾਰਾ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਸੰਤੋਖ ਵਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਪੁੱਤਰ, ਦুশਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੇਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਗੇ ਹਨ। ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ! ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਯਾਤਿ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰਪੌਤ੍ਰ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਹੈ?" "ਤੁਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਰਵਸੁ, ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਫਿਰ ਅਨੁ ਅਤੇ ਪੁਰੂ। ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਾਂ—ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਓ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੱਲਿਆ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਯਦੁ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਣਾਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਪੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਮੇਰਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਸਹਾਰਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੁਰੂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਕਵਿ ਉਸ਼ਨਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੇ, ਉਹੀ ਰਾਜ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ—ਪੁਰੂ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇ।" "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਤਤਪਰ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਆਖਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਰਾਜ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਵਨਵਾਸ ਦਾ ਵਰਤ ਲਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਯਦੁ ਤੋਂ ਯਾਦਵ, ਤੁਰਵਸੁ ਤੋਂ ਯਵਨ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਤੋਂ ਭੋਜ ਅਤੇ ਅਨੁ ਤੋਂ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਪੁਰੂ ਤੋਂ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਤੂੰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਇਹ ਰਾਜ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਨਵਾਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵਣ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਧੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਆਖ਼ਿਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਰਧ-ਮਾਰਗ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਸੁਮਤ, ਅਸ਼ਟਕ, ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਤਰਦਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਬੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। "ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਗਿਆ? ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ?" ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਤੇ ਇੱਥੇ ਵੀ। "ਮੈਂ ਯਯਾਤਿ ਦੀ ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਨਵਾਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਯਦੁ ਆਦਿ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵਣ ਵਿਚ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਵਨਵਾਸੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਮ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਸਦਾ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਉਭਗਤ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਹੀ ਖਾਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ।