ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਤੇਰੇ ਯੁਵਾਵਸਥਾ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇੰਦਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਦੇ ਲਈ ਦੇਹ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੁ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲਵੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜਰਾਵਸਥਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਤੇ ਉਮਰ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁਰੁ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਹਰ ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਪਥ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੁ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਈ। ਹੁਣ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੁੜ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ, ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ। ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਥੱਕ ਵੀ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੁਕਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਰਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਛਾਵਾਂ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਘਿਉ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਹੇ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹੋਣ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਲਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਰੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਨਾਤੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਹੈ?" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਰਵਸੁ, ਫਿਰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਹਿਊ, ਫਿਰ ਅਨੁ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੁਰੁ। ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਵੱਡਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ? ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਓ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਸੁਣੋ: ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਰਤਿਆ, ਤੇ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਚੱਲਦਾ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਦੁ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹਿਊ ਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਅਣਾਦਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਪੁਰੁ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੁਰੁ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਕਰ, ਕਾਵ્ય ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਵਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਓ—ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਹੀ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਰਾਜ ਉਸ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਵਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ, ਜਦ ਪਰਜਾ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵਣਵਾਸ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਗਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਯਦੁ ਤੋਂ ਯਾਦਵ, ਤੁਰਵਸੁ ਤੋਂ ਯਵਨ, ਦ੍ਰੁਹਿਊ ਤੋਂ ਭੋਜ, ਅਨੁ ਤੋਂ ਮਲੇਛ, ਅਤੇ ਪੁਰੁ ਤੋਂ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਚੱਲੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਰਾਜ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਣਵਾਸੀ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦਿਆਂ, ਸੰਯਮੀ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਨਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਸਗੋਂ ਮੱਧਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਟਕਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਹੈ।