ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਨਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਘੋੜਾ, ਨਾ ਔਰਤ—ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਐਸਾ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਤੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾ ਡ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।” ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਡ੍ਰੁਹਯੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਿਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਹਾਜ਼ ਰਾਹੀਂ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਜ-ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਗੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅਨੁ ਵਲ ਮੁੜਿਆ, “ਅਨੁ, ਤੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀ ਸਕਾਂ। ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਖਾਂਦਾ ਪੀੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਮੈਂ ਐਸਾ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।” ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦੱਸੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲੇਗੀ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਜਵਾਨੀ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਨੁ; ਜਦ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।” ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪੁਰੁ ਵਲ ਮੁੜਿਆ, “ਪੁਰੁ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਂਗਾ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਰੋਣੇ-ਧੋਣੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਸ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ, ਝੁਰੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।” ਉਹ ਆਖਦਾ, “ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੇ; ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲਓ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਮੈਂ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਤੇ ਉਮਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਾਂਗਾ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਪੁਰੁ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਰ ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਫਲਦੇ-ਫੂਲਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪੁਰੁ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਵਿਲਾਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋਚਨਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੱਗਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਨਾਲ, ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਚਲਦਾ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਪਰ ਥੱਕਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੁਕਣ ਵਾਲੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਛਾ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵੱਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਲਏ ਹਨ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪੁਰੁ, ਮੈਂ ਤੋਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਹੋਵੇ! ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲੈ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।” ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਗਈ। ਜਦ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦਾ ਨਾਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ?” ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਤੁਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਰਵਸੁ, ਫਿਰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਡ੍ਰੁਹਯੁ, ਫਿਰ ਅਨੁ ਤੇ ਫਿਰ ਪੁਰੁ। ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਓ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਰੇ ਵਰਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਮੈਂ ਰਾਜ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ; ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗਿਆ, ਤੇ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।” “ਯਦੁ ਨੇ ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੁਰਵਸੁ, ਡ੍ਰੁਹਯੁ ਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਪੁਰੁ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰਾ ਵਾਰਿਸ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਸਹਿਆ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੁਰੁ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੇ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੋ—ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ, ਰਾਜ ਤੇ ਅਸੀਸ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।