ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਈ ਪੁਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੋ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।" ਪਰ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਮਾਤਰੀ ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਆਵੇਗਾ।" ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁਤਰ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਰਵਸੁ, ਤੂੰ ਪਾਪ ਅਤੇ ਵਧੀ ਉਮਰ ਦੋਵੇਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਪਰ ਯਯਾਤੀ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਵਧੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਮੁੜ ਸਵੀਕਾਰ ਲਵਾਂਗਾ।" ਤੁਰਵਸੁ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਵਧੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਖਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।" ਯਯਾਤੀ ਮੁੜ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤੁਰਵਸੁ, ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ, ਜੋ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਅਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੁੱਕੜ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਹਨ।" ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁਤਰ ਧ੍ਰੂਯੁ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਧ੍ਰੂਯੁ, ਤੂੰ ਵਧੀ ਉਮਰ, ਜੋ ਰੰਗ ਅਤੇ ਰੂਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ।" "ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਵਧੀ ਉਮਰ ਮੁੜ ਲਵਾਂਗਾ।" ਧ੍ਰੂਯੁ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜ, ਰਥ, ਘੋੜਾ, ਜਾਂ ਨਾਰੀ ਦਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਮੈਂ ਇਹ ਵਧੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" ਯਯਾਤੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਧ੍ਰੂਯੁ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗਾ।" "ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਰਾਜ-ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹੋਗੇ।" ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁਤਰ ਅਨੁ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਅਨੁ, ਤੂੰ ਵਧੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ ਲੈ ਲੋ; ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀ ਸਕਾਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਢੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਭੋਜਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ—ਮੈਂ ਇਹ ਵਧੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਅਨੁ, ਤੂੰ ਵਧੀ ਉਮਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।" "ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼, ਜਵਾਨੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਨੁ; ਜਦ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਪੁਰੂ, ਤੂੰ ਵਧੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ ਲੈ ਲੋ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁਤਰ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।" "ਪਿਆਰੇ ਪੁਤਰ, ਵਧੀ ਉਮਰ, ਝੁਰਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਾਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਅਜੇ ਤਰ saturated ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੇ; ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਵਧੀ ਉਮਰ ਮੁੜ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰੂ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ, ਰਾਜਾ, ਵਧੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗੋ।" "ਵਧੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਮਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਾਂਗਾ।" ਯਯਾਤੀ ਪੁਰੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਹਰ ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇਗੀ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ ਯਯਾਤੀ, ਕਾਵਯ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੀ ਉਮਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਪੁਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁਤਰ, ਪੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰੀ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਯਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦਵਜਨਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਦਯਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ। ਧਰਮ ਨਾਲ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖੁਦ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਪਰਮ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕਾ, ਰਾਜਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਪਰ ਥੱਕਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅੰਜਨ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਵਧਦੀ ਹੈ।" "ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਨਾਰੀ ਹੋਣ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲੱਭਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ! ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਲੈ ਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁਤਰ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁਤਰ ਯਯਾਤੀ, ਵਧੀ ਉਮਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਵਰਗ ਆਖਦੇ ਹਨ...