ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਉਮਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹੀ, "ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੈਨੂੰ ਬੁੱਢਾਪਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਰਾਜ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਯਸ਼ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰੇਗਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ।" ਯਯਾਤਿ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਕਿ ਉਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਲਏਗਾ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਵੇਗਾ, ਯਸ਼ਸਵੀ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ, ਝੁਰੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਲਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਤੇ ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਭੋਗਾਂਗਾ। ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਪਾਪ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਯਦੁ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਬੰਦਾ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਦਾਢੀ ਵਾਲਾ, ਦੁਖੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਝੁਰੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਓ, ਜੋ ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈ ਲਵੇ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, "ਜੇ ਤੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇਆ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗੀ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਪੁੱਤਰ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਰਵਸੁ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਭੋਗਾਂਗਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਤੁਰਵਸੁ ਨੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ, "ਮੈਂ ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੋਹਣੇਪਣ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਅਕਲ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ-ਜੁਲਿਆ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਧਰਮੀ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਜਿਉਣ ਵਾਲੇ, ਚੁਟੜੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋਣਗੇ।" ਇਹ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ, "ਜੋ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਰਾਜ, ਰਥ, ਘੋੜਾ, ਇਸਤਰੀ—ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਚ ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਗੇ ਤੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਭੋਗ ਸਕਣਗੇ।" ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਨੁ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਵਾਂਗਾ।" ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਬੰਦਾ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਜਦ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਆਪ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਆਖ਼ਰ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁਰੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੀਂ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਬੁੱਢਾਪਾ, ਝੁਰੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲਏ। ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਪੁਰੂ ਨੇ ਨਿਰਭਉ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮਨਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਤੇ ਉਮਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਜੀਵੋ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਫਲਫੂਲ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕਾਵਯ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਪੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਨਵਾਂਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਸੰਦੀਦਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਭੋਗੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਥਾ ਯੋਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਨਾਲ, ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਦਯਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ।