ਜਦ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਪੋਲੇ ਜਾਂ ਚਹੁੰਫੇ ਅੱਗ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਵੇਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ? ਸੰਪੋਲਾ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਸੀ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਮੰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਹੈ, ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਫਿਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਈ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ। ਜਦ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਕਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ।” ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਯਾਤਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜਿਹਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਿਤ ਕਰ, ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਸਾਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਗ-ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ। ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਗੁਪਤ ਪਾਪ ਵੀ ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੈ, ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ। ਪਰ ਇਹ ਕੁੜੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਯੋਗ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੰਗ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਇੰਦਰਪੁਰੀ ਵਰਗੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਲਈ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਕੋਲ ਇਕ ਘਰ ਬਣਵਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਕੁਲ ਦੀ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਊਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਯੌਨ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, “ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਪਰ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਲਵਾਂ? ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਚੁਣਾਂਗੀ। ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਕਰਨਾ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਨਿਰਣੈ ਹੈ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਕੋਲ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਥੇ ਸੀ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: “ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੌਣ, ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਰੁਣ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ? ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੋਭਾ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਆਚਰਨ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਰਤਾ-ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ।” ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਹੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੇ ਜਾਂ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਗਵਾ ਬੈਠਣ ਤੇ, ਇਹ ਪੰਜ ਝੂਠ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਗਵਾਹੀ ਲੈਣ ਤੇ ਲੋਕ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਮਕਸਦ ਤੇ ਹੋਣ, ਝੂਠ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਝੂਠ ਬੋਲੇ, ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੋ ਰਾਇਆਂ ਹਨ—ਪਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸਮਾਨਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਤੀ ਹੈਂ। ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਲਈ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਧਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਨਿਭਾਵਾਂ। ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਬਿਨਾਂ ਦੌਲਤ ਦੇ ਹਨ—ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਦੌਲਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ, ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ, ਤੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ, ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।