ਦੇਵਯਾਨੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਮਧੁ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ, ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੇਵਯਾਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ। noble lady, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਨਾਮ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਮੰਨੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਜਾਣੋ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਨੌਕਰਾਣੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ noble ਜਵਾਨ ਔਰਤ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਕਿਵੇਂ?” ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਹਰ ਚੀਜ਼, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਨਾ ਦੇ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਅਕਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਨਾਮ, ਵੰਸ਼, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੱਸ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਹਾਂ, ਯਯਾਤਿ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ? ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੱਭਣ?” ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਪਾਣੀ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਨਹੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣੇ।” “ਚਾਰ ਵਰਨ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹਨ, ਹਰੇਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਨਹੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਹੱਥ ਫੜਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਪਹਿਲਾਂ ਫੜਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਥਿਰ ਹੋਵੇ, ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਫੜ ਚੁੱਕਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ?” “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਜਾਂ ਚੌਂਹ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਜਾਂ ਚੌਂਹ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ ਇਕ ਨੂੰ ਡੱਸਦਾ ਹੈ; ਹਥਿਆਰ ਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਰਾਜ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੱਧ ਡਰਾਉਣਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।” “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਮੰਨ; ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਚੋਣਿਆ ਪਤੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਲੈਂਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਫਿਰ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ‘ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਈ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਾਇਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਕਵੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਨਹੁਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਫੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ।” ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਇਸਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ, ਹੇ ਨਹੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਪਾਪ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਾਰਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।” ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਰ ਮੰਗ; ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਗੁਪਤ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਦੇਵਯਾਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੈ; ਉਸਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੁੱਲ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।” “ਇਹ ਕੁੜੀ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੈਯਾ ‘ਤੇ ਨਾ ਬੁਲਾਵੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਯਾਤਿ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਨਹੁਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਈ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।